D. E.

BÝR ACEMÝNÝN SEYÝR DEFTERÝ

« : Eylül 29, 2017, 10:37:40 »

Bir hayal gerçek oluyor

Bu kýsa denemede uzun zamandýr hayalini kurduðum yelkenli teknede tatil düþünü nihayet gerçekleþtirebildiðim 2017 Kurban bayramý tatilinde 34 feetlik bir tekne kiralayýp eþimle beraber Hisarönü ve Yeþilova körfezinde geçirdiðimiz 5 geceyi anlatmak istiyorum.

Denizcilik ve özellikle yelkenliler gençlik zamanlarýmdan beri ilgimi çeken, özendiðim uðraþlarýn baþýnda gelmektedir. Bu merakýn kesin sebebini bilmemekle beraber doðma büyüme Moda’lý olmam ve yine doðma büyüme Ýstanbul’lu olan babamdan dinlediðim deniz, kayýk, yelken hatýralarýnýn etkisi olduðunu düþünüyorum. Üniversite yýllarýnda ciddi olarak bir yelken kursuna gitmeye niyetlenmiþtim, bu kararý babam da desteklemiþti ancak bir türlü denk düþürüp baþlayamamýþtým. Ýçimde bir ukde olarak kalan bu uðraþ 4 sene kadar önce tekrar ve daha kuvvetli depreþtiðinde bu sefer eþim Dilek’e beraber yelken kursuna gitmek isteyip istemeyeceðini sordum, onun da ilgisini çekti ve Ýstanbul Yelken kulübünün kurslarýna katýlýp temel yelkencilik eðitimi sertifikamýzý aldýk. Bu program 8-10 saatlik teorik eðitim ve 10-12 saatlik pratik eðitimden ibaretti. Toplamda 4 defa denize açýlmýþtýk. Genelde Kalamýþ koyu ve açýklarýnda gezmiþ sadece son derste Kýnalýada’ya kadar gidip gelmiþtik. Denizde geçirdiðimiz tecrübe bundan ibaretti ve elbette baþýmýzda her an ne yapacaðýmýzý söyleyen çok tecrübeli eðitmenler vardý.

Kurs bittikten sonra doktora tezlerimiz, Dilek’in hamileliði, benim doktora sonrasý araþtýrmalarým için Fransa’ya gitmem, konferans organizasyonlarý derken yine araya yýllar girdi. Dolayýsý ile pratik tecrübemiz bununla sýnýrlý kaldý ancak ben bu geçen zamanda denizcilik ile ilgili kitaplar okumaya baþladým ve ilgimi bir þekilde taze tuttum. Sadun Boro’nun Pupa Yelken’i, Osman Atasoy’un Uzaklar’ý, Özhan Gülkaynak’ýn Kayýtsýz’ý, , Eralp Akkoyunlu’nun Deniz Çingenesi, Joshua Slocum’un Ýlk Defa Tek Baþýna’sý Bernard Moitessier’in Uzun Yol’u vs… Bu kitaplar arasýnda beni çok etkileyen, denizin adeta þiirini yazmýþ Bernard Moitessier’in Uzun Yol kitabýnýn Fransýzcasýný (La longue route) da Fransa’da bir bit pazarýnda bulmuþtum ve satýn almýþtým.

Evde kendi kendime denizcilikte kullanýlan baðlarý çalýþýyor, navigasyon teknik ve hesaplarýný gözden geçiriyordum. Eþim birkaç yýl önce doðum günümde bana paralel cetvel, üç kollu açýölçer, pergel ve sekstant (evet bir sekstant!) dan oluþan bir navigasyon setini bir doðum günü hediyesi olarak almýþtý. Aldýðým en iyi doðum günü hediyesi herhalde budur. Astronomik navigasyon hakkýnda kendi geliþtirdiðim bir metodu da fizik blogumda yayýmladým:

Baðlantýlarý görebilmek için üye olmalýsýnýz. Üye Ol veya Giriþ Yap

Sonunda bu sene ADB ve KMT belgelerimi de alýp bir þekilde “eksik evraklarýmý” tamamlamak istedim ve Kocaeli Liman Baþkanlýðý’nýn yaptýðý sýnava girerek ayný gün bu belgeleri aldým. Artýk 20 metreye kadar tekne kullanma yetkim vardý!

Tabii içim içimi yemeye baþladý, çocuðumuz da artýk bizsiz kalabilecek kadar büyümüþtü, bazen bir tekne almak fikrini deðerlendiriyorduk ama hayatta hiçbir þeyin pratikte teoride göründüðü gibi olmadýðýný bilecek yaþta olduðumuzdan acaba yapabilir miyiz diye de düþünmeden edemiyorduk, sonuçta az buz bir masraf deðildi. Öncelikle kiralama yoluna giderek bir þekilde tecrübe edip denemeye karar verdik. Teknede hayat nasýl oluyordu? Uyuyabilecek miydik? Yemek nasýl piþiriliyor? Tuvalet, duþ nasýl oluyor? Bunlar hep yaþam kalitesini etkileyen etkenler ve kiþiye uygunluðunu hiç tecrübe etmeden karar vermemek lazým. Bir de tabii iki kiþisiniz, ayný zevklerde birleþebilecek misiniz meselesi önemli. Siz yapabilirsiniz ancak eþiniz yapamaz ise bir anlamý kalmýyor ve buruk bir heves olarak kalabiliyor.

Kayýtlý

D. E.

Ynt: BÝR ACEMÝNÝN SEYÝR DEFTERÝ

« Yanýtla #1 : Eylül 29, 2017, 10:38:52 »

TEKNEDE ÝLK GECE – MARTI MARÝNA’DA KONAKLAMA
Ýþte tüm bunlarý tecrübe etmek için 2017’de 30 Aðustos Zafer Bayramý ile birleþen Kurban Bayramý tatilinde bir yelkenli tekne kiralamaya karar verdik. Bu karar biraz son dakikaya kaldýðýndan fazla bir seçeneðimiz kalmamýþtý, aradýðýmýz her yerde tüm tekneler rezerve edilmiþti. Tecrübesizliðimin verdiði tereddütten dolayý ilk sefere mahsus kaptanlý bir tekne kiralayýp biraz tecrübe kazanma fikrine de ciddi olarak meyletmiþtim, hatta telefonda gayet iyi bir insan olduðu izlenimini aldýðým bir kaptan ile görüþtüm. 45 ft.lik büyük bir teknesi vardý ve kendisinin de eþi ile beraber teknede kalabileceðini söyledi ama Dilek teknede yabancýlarla kalma fikrine sýcak bakmadý. Ben de sýcak bakmýyordum ama tecrübesizliðimden dolayý biraz çekiniyordum. Sonra tekrar deðerlendirdik, o zaman bu ADB-KMT belgelerini niye aldým ki diye düþünüp bir þekilde kendimi motive edip cesaretlendirdim.

En sonunda Yelkenli Yachting isimli bir firmadan Zambak isimli Benetau Oceanis 343 model bir teknede karar kýldýk. Ýki kiþi için büyük bile sayýlabilecek bir tekneydi. Cuma günü Dilek iþten izin aldý ve 13:30 gibi Tuzla’daki evimizden yola çýktýk. Kayýnvalide’min Erikli’deki yazlýðýna vardýk, 3 yaþýný yeni doldurmuþ kýzýmýz Nazlý 1 hafta boyunca burada kalacaktý ve biz de tekneyi devralacaðýmýz Marmaris Orhaniye’deki Martý Marina’ya gidecektik. Erikli’de bir gece kaldýktan sonra Cumartesi sabahý yola çýktýk ve Çanakkale-Ýzmir yolu üzerinden biraz zahmetli bir yolculukla akþam 21:00 gibi marinaya vardýk.

Yolda firmadan yetkililerle konuþmuþtum, vardýðýmýz saatte orada olamayacaklarýný ancak teknenin açýk vaziyette elektriðe baðlanmýþ þekilde hazýr olduðunu ve içine girip uyuyabileceðimizi söylediler. Devir iþlemi ertesi gün yapýlacaktý. Marina’ya vardýðýmýzda oradaki yetkililer teknenin 2. Pontonda olduðunu söylediler. 2. Pontonda arabayla gidilebilecek yere kadar gittik. Tekneyi gördüðümde içimi bir heyecan kapladý ve hemen ýsýndým. Alýþkýn olmadýðýmýzdan kýçtaki pasarellanýn (tekneye binmeye yarayan tahta köprü) üzerinde ip üzerinde yürüyen cambazlar misali dikkatli ve yavaþça geçerek tekneye çýktýk.
Teknenin havuzluðunda biraz durduktan sonra aþaðý indik, içerideki hemen her þeye yabancýydým. Iþýðý bile yakmamýz birkaç dakikamýzý aldý, hal böyle olunca içimi yine bir sýkýntý ve tereddüt kapladý. Daha ýþýðýný açamadýðýmýz bir vasýtada kazasýz belasýz bir hafta geçirebilecek miydik? Bu da yetmezmiþ gibi teknenin içindeyken panelde okumaya çalýþtýðým bir yazýya odaklanmaya çalýþýrken teknenin hafif sallantýsýndan dolayý biraz baþým döndü, bu da moralimi bozdu, okumayý býraktým. Tekrar dýþarý çýktýk ve arabadan bavulumuzu ve eþyalarýmýzý getirip tekneye yerleþtirdik, arabayý uygun bir yere park ettik. Marinanýn içinde bir miktar yürüdük, burada marina binalarý haricinde güzel bir otel, market, klüp, restoran gibi çeþitli tesisler vardý. Biraz saða sola ve diðer teknelere bakýndýk sonra Zambak’a geri döndük ve havuzlukta biraz oturduk. Palamar halatlarýný ve tonozu kontrol ettim, yelken armasýna biraz baktým, kontrollere ve elektrik panolarýna bir miktar aþinalýk kazanmaya çalýþtým. Fazla da bir þeyi kurcalamak istemedim. Yol yorgunluðundan dolayý daha fazla oyalanmayýp yatalým dedik.

Ben evimden, alýþýk olduðum yataðýmdan baþka bir yerde uyumaya çalýþtýðýnda rahatlamak ve uyku haline geçmeye çalýþýrken farklý seslere ve uyaranlara karþý daha bir hassas olurum. Kamarada da uyumaya çalýþýrken bu durumun olacaðýný tahmin ediyordum ve biraz alýþkanlýk kazanmak için sesleri dinlemeye baþladým. Yatak çok rahattý ve zaman zaman olan küçük sallantý hissi çok rahatsýz etmedi ama teknenin içinde çalýþan bir elektrik motoru sesi vardý –sonradan bunun buzdolabý olduðunu öðrendik. Kamaranýn kapýsýný kapayýnca bu ses biraz daha makul bir seviyeye geldi, ara sýra da kýç tarafýna vuran bir iki dalga sesi þap þup diye ses çýkarýyordu. Sese karþý benden çok daha hassas olan Dilek bütün bunlara raðmen benden önce uyudu, benim de dalmam çok uzun sürmedi.

Kayýtlý

D. E.

Ynt: BÝR ACEMÝNÝN SEYÝR DEFTERÝ

« Yanýtla #2 : Eylül 29, 2017, 10:52:05 »

SEYÝRE HAZIRLIK
Ertesi sabah gayet dinç bir þekilde uyandýk. Gün ýþýðýnýn verdiði moralle havuzluða çýktým ve yelken armasýný, halatlarý, neyin nereye baðlý olduðunu daha bir dikkatli incelemeye baþladým. Ana yelkende lazy jack dedikleri yelkeni toplarken denizcinin iþini çok kolaylaþtýran bir sistem vardý. Genoa (ön yelken) da furling denilen bir sistem ile açýlýp kapanýyordu ki bunun da kullanýlmasý gayet pratikti. Bütün herþey de havuzluktaki halat ve vinçlerle kontrol edilebiliyordu.

Tecrübesiz olmama raðmen tekne gayet iyi göründü gözüme. Sonraki günlerde de bu gözlemim defalarca doðrulandý. Kerteriz pusulasý, paralel cetvel, pergel gibi seyir araçlarýndan tutun Vira Demir ve East Aegean gibi rehber kitaplarýna, tabak çanak, tencere, cezve gibi mutfak malzemelerinden firmanýn bir jest olarak býraktýðý bir þiþe þaraba, yedek halatlardan, su hortumuna, kovaya, süngere, kakýca, tamir takýmlarýna kadar tam anlamýyla full bir tekneydi. Bu açýdan firmadan ve yaptýklarý iþten çok memnun kaldým.

Baðlantýlarý görebilmek için üye olmalýsýnýz. Üye Ol veya Giriþ Yap

Birazdan Dilek de yukarý geldi ve saat daha 9 olmadýðý için önce kahvaltýya bir yerlere gitmeye karar verdik. Geçen sene Orhaniye koyunun sonunda Kýzkumu denen mevkide þirin bir pansiyonda tatil yaptýðýmýz için yakýnda güzel bir lokanta biliyorduk, kahvaltý için oraya gittik. Yalnýz mekan el deðiþtirdiðinden dolayý beklediðim kadar iyi bir kahvaltý gelmedi ama karnýmýzý güzelce doyurduk ve sonra vakit kaybetmeden marinaya döndük.

Yelkenli Yachting firmasýndan Erdem isimli bir yetkili geldi ve tekne hakkýnda bize brifing vermeye baþladý. Kontroller, otomatik pilot, elektrik sistemi, su sistemi, pis su sistemi, mutfak, buzdolabý, arma, demirleme sistemi hemen her konuda gayet tatmin edici bir bilgilendirme yaptý. Burada komik olan bir küçük hatýra olarak tuvalet ve duþu anlatýrken ben sifon mekanizmasýndan tam tatmin olmamýþ bir biçimde etkin bir biçimde çalýþýp çalýþmadýðýný sordum ve konuyu bir miktar detaylandýrdým. Adam bu tatsýz mevzudan sýkýlmýþ olacak ki bir noktada artýk çok da uzatmak istemeyip çýkalým mý artýk buradan diye sordu. 5 dakikadýr kapý kapalý vaziyette tuvalette olduðumuzu fark edip tabii dedim ve dýþarý çýktýk. Resimleri görebilmek için üye olmalýsýnýz. Üye Ol veya Giriþ Yap

Baþka bir konuda brifinge devam etti.

Baðlantýlarý görebilmek için üye olmalýsýnýz. Üye Ol veya Giriþ Yap

Erdem Bey tuvalet konusundaki sorularýmdan kendini kurtarmýþtý ve brifingine devam ediyordu. Benim için esas kritik konu olan ve kendime hiç güvenmediðim manevra hususunu sordum. Zira demir atmanýn ve almanýn mantýðýný ve detaylarýný (o da yine teoride) biliyordum ama sýkýþýk limanlara ve marinalara girip çýkarken tekneye bir arabayý park ettirebilme misali hakim olmak gerekiyordu ve bu da sadece pratikle kazanýlabilecek bir yetiydi ve o da bende yoktu. Tornistan manevrasý hakkýnda soru sorduðumda bu teknenin tornistanda çok da iyi dümen tutmadýðýný söyleyince biraz daha endiþelendim ama konuyu fazla da üstelemedim. Çýktýktan sonra koylarda emniyetli bir yerde kendi kendime biraz antreman yaparým diye düþündüm.
Erdem Bey’in brifingi bittikten sonra firmanýn daha üst düzey bir yetkilisi olan Ercan Beyin ofisine geçtik, kalan bakiyemizi ödedik ve devir iþlemleri tamamlanmýþ oldu. Sýra geldi tekneye erzak almaya.

Önce marinadaki markete baktýk ve belli baþlý ürünleri fiyatlarýný da kontrol ederek oradan aldýk. 18 tane 1,5 litrelik su baþta olmak üzere makarna, pirinç, konserve gibi bazý ürünleri Marina’dan aldýk. Ancak diðerleri fiyat olarak daha uygun olur diye Selimiye’deki Migros’a gitmeye karar verdik. Buradan süt, yumurta, yoðurt, peçete, peynir, zeytin, makarna, pirinç, donmuþ mantý, donmuþ köfte, nutella, atýþtýrmalýk cips, çokoprens, çikolata, soda vb. þeyler aldýk. Taze olarak da Erikli’den aldýðýmýz 3 kilo þahane Çanakkale domatesi ve kavununun yanýnda þeftali, muz, maydanoz, soðan, limon, vb gibi þeyleri Selimiye’de bir manavdan aldýk. Buradan aldýðýmýz þeftali de çok iyi çýktý.

Bu alýþveriþin kontrolü Dilek’teydi, o da hayatýndan memnun görünüyordu çünkü mutfak ve özellikle buzdolabý beklediðinden çok daha geniþ ve büyük çýkmýþtý. Gerçi acemiliðimizden dolayý hesaba katamadýðýmýz þey buzdolabýnýn çok fazla akü çektiði ve motorun çalýþmadýðý durumlarda tahminimce 12-16 saat sonra çalýþmayý durdurduðuydu.

Yemek konusunda esasýnda benim aklýmda uðradýðýmýz koylarda ve limanlarda fýrsat elverdiðince lokantalarda yemek vardý ama Dilek “ne gerek var caným, her þeyi yaparým ben, kara ile alakamýz minimum olsun istiyorum” diyerek içindeki gizli denizcinin ortaya çýkma sinyallerini verdi. Karýmý seviyorum ve her fýrsatta da söylüyorum ama o anda farklý bir güzel gözüktü gözüme. Hakikaten de 5 gün boyunca teknede günde iki öðün olmak üzere þahane yemekler, salatalar, kahvaltýlar hazýrladý. Hiç karada yemedik.

Baðlantýlarý görebilmek için üye olmalýsýnýz. Üye Ol veya Giriþ Yap

Alýþveriþ bitip tekneye iyice yerleþtikten sonra beni tatlý bir heyecan kapladý. Ýstanbul Yelken Kulübü (ÝYK)’daki eðitmenlerimizden John, “çýkmadan yarým saat kadar önce motoru çalýþtýr, arýza yapacaðý varsa çýkmadan yapsýn” diye bir tavsiye vermiþti. Ben de öyle yaptým. Motor çalýþýrken son kontrollerimi yaptým, yaptým derken palamarlarý ve tonozlarý dahi hangi sýra ile çözeceðimi bilmiyordum. Marina kanalý olan 73 numaralý kanalý açtým ve aramýzda þu kýsa diayalog geçti:

-   Martý Marina, burasý Zambak, ayrýlmak için tonoz ve palamar yardýmý talep ediyoruz.
-   Zambak, arkadaþlarýmý yönlendiriyorum hemen, beklemede kalýnýz.
-   Teþekkür ederim.

Aradan 5 dakika kadar bir zaman geçti ancak gelen giden yoktu. O sýrada isminin Erol olduðunu öðrendiðim pontona baðlý baþka bir teknenin sahibi tam Zambak’ýn arkasýndan yürüyüp geçerken “Çýkýyor musunuz, yardým edeyim mi?” diye sordu. Memnun oluruz, biraz acemiyiz de dedim, aramýzda sýcak bir diyalog baþladý, kendisinin gayet tecrübeli birisi olduðunu anladým. Ne yapmam gerektiðini anlattý, önce tonozu çözmelisin dedi ama düðüm sýkýþmýþ gibi olduðundan bunu beceremedim. Tekneye çýkmak için izin istedi, lütfen buyrun dedim, baþ tarafa geçti ve tonozu serbest býraktý, sonra arkadaki palamarlarý da çözdük ve vakit kaybetmeden ileri aðýr yol vererek çýkmaya baþladým, bu sýrada marinanýn botu da gelmiþti. Yandaki teknelerin tonozlarýný da geçince yumuþakça sancaða döndüm, Erol Bey ile birbirimize el salladýk ve aðýr yol marinanýn çýkýþýna doðru ilerlemeye devam ettim.

Aradan 1 dakika kadar vakit geçmemiþti ki Erol Bey arkadan seslendi, pontonun ucuna kadar koþmuþtu: “Doðan, telefonumu teknede unuttum”. Gerçekten de tonozu çözmeye çalýþýrken telefonu baþ kamaranýn üst kapaðýnýn yanýna koymuþtu, “Hay Allah, diye düþündüm, güç bela çýktýk bir þekilde, nasýl geri döneceðiz þimdi!” Benim o þaþkýnlýðýmý ve tereddüdümü anladý ve marinanýn botuna siz alýr mýsýnýz diye seslendi, bot hýzlýca yanýmýza yanaþtý ve telefonu kazasýz belasýz teslim ederek marinadan çýkmýþ olduk.

Erol Bey’in yardým teklifinin ve tekneye çýkarken izin istemesinin denizciler arasýndaki yazýsýz hukukun bir parçasý olduðunu daha önce okumuþtum. Bir önceki gece marinadan çýkan bir tekneye baþka bir tekne sahibinin neredeyse ayný sözlerle ve tavýrla yardým etmesine þahit olmam da bunu doðruluyordu. Yine de gayet kibar bir beyefendiydi.

Kayýtlý

A. Ü.

Ynt: BÝR ACEMÝNÝN SEYÝR DEFTERÝ

« Yanýtla #3 : Eylül 29, 2017, 10:55:22 »

Doðan korsaným,iyi bir baþlangýç yapmýþýnýz devamýný bekliyoruz Resimleri görebilmek için üye olmalýsýnýz. Üye Ol veya Giriþ Yap

Kayýtlý

Ö. S.

Ynt: BÝR ACEMÝNÝN SEYÝR DEFTERÝ

« Yanýtla #4 : Eylül 29, 2017, 11:02:53 »

Evet merakla devamý lütfen.
Ayný konumdayýz, çýkarýlacak dersler, tecrübeler, ayný durumda kalsam ne yapardým
düþünceleri......

Kayýtlý

Gezgin Korsan Sosyal Medya Hesaplarýný Takip Ediniz

D. E.

Ynt: BÝR ACEMÝNÝN SEYÝR DEFTERÝ

« Yanýtla #5 : Eylül 29, 2017, 11:03:22 »

ORHANÝYE –ÇAMURLUKOY SEYRÝ - YILDIZLARIN ALTINDA ALARGA (KIRMIZI ROTA)

Baðlantýlarý görebilmek için üye olmalýsýnýz. Üye Ol veya Giriþ Yap

Çýkýþýmýz beklendiði gibi biraz acemice oldu ama çýkar çýkmaz seyrimiz gayet keyifli geçmeye baþladý. Dilek direðin biraz arkasýnda iskele baþ omuzluk tarafýna oturdu ve deniz, rüzgâr ve güneþin keyfini çýkarmaya baþlamakta vakit kaybetmedi. Onun bu keyfi bana da yansýdý. Ben de 3-5 dakika kadar dümen tuttuktan sonra otomatik pilotu devreye soktum ama dümen baþýndan ayrýlmadým. Kenara oturup rotayý tutabiliyor mu diye gözlemlemeye baþladým. Zambak sorunsuz bir biçimde verdiðim istikamete doðru gidiyordu, oto-pilot performansýndan gayet memnun kaldým. (Ama 3 gün sonra bunun sadece sakin denizlerde böyle olduðunu gözlemleyecektim.)

Baðlantýlarý görebilmek için üye olmalýsýnýz. Üye Ol veya Giriþ Yap

Nereye gideceðimi bir gece öncede planlamýþtým. Ýlk gün temkinli davranarak olasý sorunlara karþý marinadan çok da uzaklaþmamaya karar vermiþtim. Genel plan ilk üç gün boyunca Hisarönü Körfezinin kuzey yakasý boyunca batýya doðru ilerlemekti, sonrasýna duruma göre bakacaktýk. Dolayýsýyla Orhaniye koyundan çýkýnca kuzey batý yönünde hemen karþý kýyýda görünen Çamurlu Koy denilen mevkiye doðru yol almaya baþladýk. Yaklaþýk 2,5 millik bir motor seyrinden sonra Çamurlu Koy’a vardýk. Sadun Boro, Vira Demir isimli kitabýnda bu koy hakkýnda þunlarý yazýyor:

“Çamurlu Koy, Ýn Bükü’nün güneyinde, daha geniþ ve açýk olan koydur. Etrafý Çamlýktýr. Koyun ortasýndan çýkan kayalýk bir burun, plajý ikiye böler. Güneyinde küçük bir kamp yeri ve büfesi vardýr, yukarýdan araba yolu iner.
Koyda 10-15 m. Kum-yosun zeminde demirleyip ister sahile koltuk alýnýr, ister alargada kalýnýr. Meltem ve kuzeye kapalý, denizi güzeldir.”

Dilek’e nasýl demir atacaðýný anlatmýþtým, baþtaki demir dolabýnýn baþýnda elinde ýrgat kumandasý ile oturup beklemeye baþladý. Ege’de çok yaygýn olan usul baþ taraftan demir atýp tekneyi kýç taraftan karadaki bir aðaca veya kayaya baðlamakmýþ. Ýlk gün bunu denemek istemedim. Temkinli davranarak karaya fazla yaklaþmadým. Derinlik 15 metreyi gösterdi ve etrafta en yakýný 150-200 metreden yakýn olmayan 3-4 yattan baþka kimsecikler yoktu. 50 metre kadar at diye seslendim Dilek’e. Demir zinciri her on metrede farklý renklerle iþaretlendiðinden bunu takip etmek kolaydý. Dilek zinciri salarken ben de tornistan yaptým. 50 metre kadar zincir býraktýðýmýzda motoru boþa aldým ve tedirgin bir þekilde beklemeye baþladým. Daha sonra nasýl olsa güneþin batmasýna daha çok var deyip motoru durdurdum. Tedirginliðimin sebebi elbette ki demirin tutmamasý yani demir tarama korkusuydu zira gece burada kalacaktýk. O yüzden güneþ batmadan yerimizin deðiþmediðine emin olmak lazýmdý. Bu iþ için en saðlýklý yöntem de kerteriz pusulasý ile karadaki belli sabit noktalara bakarak hep ayný açýda göründüklerinin teyidi idi. 15-20 dakika aralýklarla bir iki ölçüm aldým. Sabit görünüyordu, artýk biraz keyfini çýkarmanýn zamaný geldi diye düþündüm ve Dilek’le güzel bir deniz sefasý yaptýk, karaya kadar yüzdük, sahilde oturduk, tekrar yüzdük.

Baðlantýlarý görebilmek için üye olmalýsýnýz. Üye Ol veya Giriþ Yap

Tekneye döndüðümüzde kerteriz ölçümlerini tekrarladým, kitap okudum, dinlendim, tekneyi biraz daha incelemeye baþladým. Boþ zamanýn ve tatilin tadýný çýkardým. Güneþ tepelerin arkasýnda alçalmaya baþladýðýnda güneþliði ve serpinti körüðünü açtým. Dilek akþam yemeðinde makarna ile aldýðýmýz donmuþ köftelerden piþirdi, kavun ve domates ile beraber güzel bir sofra kurduk. Koyda 3-4 yattan baþka kimse kalmamýþtý. Üzerimizde masmavi gökyüzü, altýmýzda masmavi deniz, kýyýdaki çamlardan gelen cýrcýr böceklerinin sesleri, tabiatýn ortasýnda hafif salýnarak ve alargada olduðumuzdan rüzgârýn attýðý yöne hafif gezinerek ve zaman zaman dönerek karý-koca baþ baþa unutulmaz bir akþam yemeði yedik.

Baðlantýlarý görebilmek için üye olmalýsýnýz. Üye Ol veya Giriþ Yap

Telsizim 16’ýncý kanalý dinler vaziyette açýktý. Bir ara bu kanaldan Türk Radyo tarafýndan 14’üncü kanaldan securite mesajý yayýmlanacaðý duyuruldu, 14’e geçtim ve Türk Deniz Kuvvetleri’nin Doðu Akdeniz’deki tatbikatý ile alakalý gemileri uyaran ve gerektiðinde iþbirliði yapýlmasý hususundaki mesajý dinledim. Bunun haricinde her akþam ve sabah 10’da 67’inci kanaldan tüm Türkiye denizlerine ait 12 saatlik hava raporu düzenli olarak yayýmlanýyordu.

Baðlantýlarý görebilmek için üye olmalýsýnýz. Üye Ol veya Giriþ Yap

Hava iyice karardýktan sonra bizi bambaþka bir güzellik bekliyordu. Ýnsan þehirde yýldýzlarý görmeye hasret kalýyor. Havuzluktaki minderlere karþýlýklý uzandýk ve binlerce yýldýzýn altýnda yine hafif gezinip dönerek bir sürü kayan yýldýz gördük. Yanýma, geçtiði yolda iz býrakan kuvvetli bir lazer getirmiþtim, onunla birbirimize yýldýzlarý gösterdik. Dürbünle Jüpiter’in uydularýný görmeye çalýþtým ama teknenin ufak da olsa salýnmasý buna engel oldu. Saat 9-10 gibi 150-200 metre kadar daha açýðýmýza bir botla iki balýkçý geldi, etraf o kadar sessizdi ki onlarýn kendi aralarýndaki hiç de yüksek sesli olmayan sohbetleri bile ara sýra duyulabiliyordu. Havuzlukta dahi uyumak mümkündü ama hava biraz serinledi ve sabaha karþý çið de düþebilir diye kamaraya inip uyuduk. Gece bir ara uyandým ve yukarý çýkmadan modern teknolojinin nimetlerinden yararlanarak cep telefonunun haritalarýndan GPS ile hala ayný noktada olup olmadýðýmýzý kontrol ettim.

Baðlantýlarý görebilmek için üye olmalýsýnýz. Üye Ol veya Giriþ Yap

Baðlantýlarý görebilmek için üye olmalýsýnýz. Üye Ol veya Giriþ Yap

Kayýtlý

D. E.

Ynt: BÝR ACEMÝNÝN SEYÝR DEFTERÝ

« Yanýtla #6 : Eylül 29, 2017, 11:10:48 »

TAVÞAN BÜKÜ ve BENCÝK KOYU (MAVÝ ROTA)
Ertesi sabah uyandýðýmda Zambak demirlediðimiz yerde duruyordu. Teknenin üstü çiðden sýrýlsýklam olmuþtu. Mis gibi sabah havasýný olabildiðince ciðerlerime depolayarak etrafa baktým. O günkü rotamýzý gözden geçirdim, o sýrada Dilek de uyandý. Güneþliði tekrar kapattým, Dilek de harika bir omlet piþirdi. Keyfimize diyecek yoktu.

Hiç acele etmeden denizimize de girdikten sonra yavaþ yavaþ hazýrlýklara baþladýk. Bir sonraki tedirginliðim, attýðýmýz demiri geri alabilmek ile alakalýydý. Burasýnýn ismi çamurlu koydu ve Sadun Boro da dibin kum-yosun olduðunu yazýyordu. Hazýrlýklarýmýzý tamamlayýnca motoru çalýþtýrdým ve Dilek ýrgata zinciri toplattýrýrken aðýr yolla ileri doðru gittim. Zincir tam 15 metre civarýnda takýlýr gibi oldu, biraz boþladýk ama bu sefer de zincir ýrgattan tamamen boþaldý ve tekrar dibe gitmeye baþladý. Ne yaptýðýmý fazla da bilmeden zincir dolabýndaki manivela kolunu aldým ve ýrgatýn üstüne takarak biraz sýktým. Alet normale döndü ve tekrar zinciri çekmeye baþladýk. Bu sefer mola vere vere biriken zinciri elimle dolabýn altýna doðru yaya yaya çektik ve bir süre sonra demirimiz pýrýl pýrýl suyun içinden parýldayarak göründü. Romantik bir görüntüydü, küçük bir sevinç çýðlýðý attým.

Baðlantýlarý görebilmek için üye olmalýsýnýz. Üye Ol veya Giriþ Yap

Demirin üzerinde bir miktar çamur ve kum vardý ama suyun üzerine çýkana kadar o da döküldü ve tertemiz bir þekilde sudan çýkýp yerine oturdu. Dolabýn kapaðýný kapatýp tekrar dümene geçtim, Dilek de iskele baþ omuzluktaki güneþlenme yerine...

Fazla hýzlý gitmeden 2000 devirde çalýþtýrarak týngýr mýngýr salýna salýna koydan çýktýk ve burnu dönerek batýya doðru yöneldik. Artýk bir miktar daha rahatlamýþtým. Batýya doðru göz kararý bir rotada otomatik pilotu sabitledikten sonra ben de iskele baþ omuzlukta oturan Dilek’in yanýna gittim. Zambak kendi kendine giderken biz de manzaranýn, güneþin, denizin ve rüzgarýn keyfini çýkardýk. Planým Tavþan Bükü’ne girip uygun bir demir yeri bakmak, burada duruma göre belki bir süre kaldýktan veya geceledikten sonra Bencik Koyu’na devam etmekti. Tavþan Bükü hakkýnda Vira Demir’de aþaðýdaki bilgiler veriliyordu:

“Bencik Koyu’nun hemen yaný baþýndaki Tavþan Bükü, pýrýl pýrýl denizi, sakin, güzel demir yerleri ile eskiden Bencik’i tamamlayan koylar manzumesinin bir parçasýydý. Burada, hem de koyun tam üstündeki tepede, her yönden gözüken altý katlý koca bir otel binasý, yalnýz Hisarönü Körfezi’nin güzel silüetini bozmakla kalmadý, altýndaki koylarý da yat trafiðine kapadý. Biz gene Tavþan Bükü’nü anlatalým:”

diyerek demir yerlerini anlatmaya devam ediyor. Tavþan adasýnýn kuzey doðusundan büke girdiðimizde gerçekten de gördüðümüz manzara karþýsýnda þaþýrdýk. Saðýmýzda ve solumuzda kalan koylarda kýçtan kara yaparak yan yana dizilmiþ en küçüðü 25-30 metre olan bir sürü lüks yatýn arasýnda kaldýk. Ýleride de 3-4 farklý alanda otelin plaj kýsýmlarý olduðunu tahmin ettiðimiz tesisler vardý. Yasal durumun ne olduðunu bilmiyorum ama sanki bütün bükün otel tarafýndan sahiplenilmiþ bir havasý vardý. Kalabalýk olmasý açýsýndan pek bize hitap etmediðini düþündük, bu manzaraya içimiz pek ýsýnmadý da diyebiliriz.
Doðrudan Bencik Koyu’na devam etmeye karar verdim, Dilek’e dönüyorum ben dedim, o da tamam dedi. Esasýnda kestirme olmasýna raðmen Tavþan adasýnýn batýsýndaki dar geçitten çýkabilirdik ama Vira Demir’de burasý hakkýnda bir uyarý konulmuþ, ada ile burun arasýndaki kayalýklardan ve derinliðin 8 metreye kadar düþtüðünden bahsedilmiþ. 8 metre bizim Zambak’ýn çok rahat geçebileceði bir derinlik olmasýna raðmen bu detaylara girip hiç kendimi lüzumsuz bir stresin içine sokmak istemedim ve rotamý sancaktan 180 derece çevirerek bükten girdiðim gibi çýktým ve Tavþan adasýnýn güneyinden emniyetle dolanarak Bencik koyuna doðru devam ettim.

Baðlantýlarý görebilmek için üye olmalýsýnýz. Üye Ol veya Giriþ Yap

Baðlantýlarý görebilmek için üye olmalýsýnýz. Üye Ol veya Giriþ Yap

Bencik Koyu tam bir tabiat harikasý ve Hisarönü Körfezi’nde gezen bir teknenin uðramadan geçmemesi gereken bir yer. Burada deniz Datça yarýmadasýnýn içine doðru 1-1,5 mil kadar sokuluyor ve sanki bir kanaldan geçiyormuþsunuz hissine kapýlýyorsunuz. Haliyle rüzgardan ve denizden de çok korunaklý kalýyor. Koyda gezinirken özellikle batý tarafýnda küçük güzel koylara demirlemiþ tekneler gördük, maalesef bu yerler kapýlmýþtý. Biraz daha devam ettik ve MTA’nýn eski terkedilmiþ dinlenme tesisinin önüne geldik. Etraf gayet sakindi ve fazla tekne yoktu. Dilek de burayý görür görmez sevdi ve ne güzel bir yere getirdin beni böyle dedi. E hal böyle olunca burada demirlemek farz oldu.

MTA’nýn plajýnýn orta kýsmý çok müsait görünüyordu, gözüm adeta bir takýntý halinde derinlik göstergesine baka baka karaya doðru aðýr yolla yanaþtým. Teknenin göstergelerine de aþinalýðým giderek arttýðýndan dolayý bu sefer rüzgâr göstergesine de bakýyordum. Þansýma karaya doðru esiyordu. Teknenin kýçýný karaya doðru çevirip tornistan yaptým. Dilek de demiri salmaya baþladý. Derinliði tam hatýrlamýyorum (10-15 metre arasýydý zannedersem) ama yine 3-4 katý kadar zincir saldýk (kaloma verdik). Bu þekilde motoru durdurdum.

Fazla vakit kaybetmeden kendimizi denize attýk. Biraz yüzdükten sonra kýyýya çýkalým dedik. Sahilde beton yolun bitip ormanýn baþladýðý noktadan kýyýya çýktýk ve biraz yürüdük. MTA tesisinde bir adam yanýnda iki kiþi ile þezlongda oturuyordu. Yasak bir yere girip girmediðimizden emin olmadýðýmdan dolayý tereddütlü bir þekilde yanýna kadar yürüdüm. Yaklaþýnca yanýnda bir kadýn ve bir çocuk olduðunu gördüm. Orayý bekleyen bir bekçi ailesi olduklarýný düþündüm. Yasak olmadýðýný, kendilerinin de “günübirlik”(?) orada olduklarýný ve istediðimiz gibi gezebileceðimizi söyledi. Biz de yarý kum yarý taþ olan sahilde yarý belimize kadar denizde oturup manzaranýn tadýný çýkardýk.

Tekneye döndüðümüzde biraz boþ vakitten biraz da kendime iþ aradýðýmdan dolayý herkesin yaptýðý gibi arkadan kýyýya baðlamaya karar verdim. Demir açýsýndan içim rahattý zira bir gün önceki açýk koyda bile tutunabilmiþtik, ama bu baþtan demir - kýçtan koltuk uygulamasýný da tecrübe etmek istiyordum. O zamana kadar baþ üstünde taþýdýðýmýz botu suya attým ve ipinden tutarak kýçtaki koçboynuzuna baðladým. Teknenin kýçýndaki malzeme deposundan 1 tane 50 metrelik 1 tane de 12 metrelik halat çýkardým. Zira kýyýya olan mesafe 50 metreden biraz daha fazla gözüktü gözüme. Usta denizci edasýyla (okumaya devam edin) iki halatý da bota attým, kürekleri de bota koydum ve kýyýya kürek çekip (veya çektiðimi zannedip) halatý çam aðacýnýn gövdesine izbarço baðý ile baðladým.

Buraya kadar sorun yoktu. Yalnýz tekrar tekneye dönmem bayaðý “maceralý” oldu. Birincisi, botun küreklerine bir türlü alýþamadým, destek noktalarýndan kayýyorlar, bu da yetmezmiþ gibi bir saðdaki bir soldaki sürekli yerinden çýkýyordu. Öte yandan kýyýya baðladýðým halatýn gerginliði de beni bazen geri çekiyordu, bütün bunlarýn üstüne hafiften kýyýya doðru esen meltem de çok dost canlýsý deðildi. Olduðum yerde saçma sapan bir þekilde dönüp durmaya baþladým. Bu sýrada ikinci halatý birinciye sancak baðý ile baðlamýþtým ve bir yandan halatý denize salarken bir yandan da hala küreklerle cebelleþiyordum.
Bir þekilde tekneye yaklaþmayý baþardýðýmda 50 metrelik halatýn rahatça yeteceðini fark ettim ve ikinci halatý tekrar çözdüm. Çözmemle beraber kýyýya baðladýðým halatýn ucu kayýp suya düþtü ve battý! (Bu noktada biraz aðzýmý bozmuþ olabilirim.) O sýrada koya gelen tur teknelerinden birinin kaptaný olduðunu tahmin ettiðim bir adamcaðýz halatý aðaçta baðladýðým yere kadar yürüyüp yardým isteyip istemediðimi sordu. Sanki ne yaptýðýmý biliyormuþçasýna kendim hallederim dedim. Bir süre daha bu umutsuz vakayý seyretti, sonra haklý olarak beni kendi halime býraktý ve gitti.

Tekrar kýyýya kürek çektim (sürüklendim) ve halatýn düþen ucunu toplayarak bota aldým. Bütün iþlem baþtan baþladý. Dilek de teknenin kýçýndan ne yapýyorsun Allah aþkýna diyen gözlerle beni seyrediyordu, bir iki kere “yüzerek” çekeyim mi seni dedi onu da tersledim. Resimleri görebilmek için üye olmalýsýnýz. Üye Ol veya Giriþ Yap Sonunda halatýn diðer ucunu güç bela tekneye getirdim ve koçboynuzuna baðladým. Böylece ilk baþtan demir-kýçtan kara deneyimim “baþarýyla” sonuçlandý.

Þimdi sakin kafayla düþündüðümde baþtan rüzgarý hesaba katýp halatý önce tekneye baðlayýp sonra diðer ucunu botla karaya götürmek en doðru yaklaþým olurdu. Veya böyle sakin bir havada ve tatlý bir koyda hiç botla uðraþmadan doðrudan yüzerek de getirebilirdim. Neyse, bu faslý kapatýyorum. Resimleri görebilmek için üye olmalýsýnýz. Üye Ol veya Giriþ Yap

Baðlantýlarý görebilmek için üye olmalýsýnýz. Üye Ol veya Giriþ Yap

Teknede bir miktar güneþlenip vakit geçirdikten sonra Dilek’in endiþeli bakýþlarý altýnda yeni bir maceraya atýlmaya karar verdim! Kýlavuz kitaplara göre Bencik Koyu’nun en kuzey noktasýnda derinlik artýk 1-2 metreye kadar düþüyordu ve buraya tekne ile girmek pek mümkün deðildi. Eðer bota arkadan takýlan motoru çalýþtýrabilirsem bu mýntýkaya kadar gidip çevrede ne var ne yok diye bakarak güzel bir gezinti yapabiliriz diye düþündüm. Teknenin kýçýna iskele tarafýndan monte edilmiþ olan küçük motoru iki kiþi biraz zorlanarak aþaðý indirdik ve botun arkasýna monte ettik. Ancak 15-20 dakika uðraþmama raðmen motoru çalýþtýramadým. Üzerindeki talimatlarý harfiyen uygulamýþtým ama bir türlü çalýþmadý, benim de ipi çekmekten caným çýktý, sonunda pes ettim.
Kolay pes eden biri olsam daha az yorulabilirdim zira tekneyi teslim ettiðimiz gün bana her þeyi doðru yaptýðýmý ancak gaz kolunu start konumunda deðil bir miktar daha fazla çevirmem gerektiðini söylediler ve bir iki çekiþte kolayca çalýþtýrdýlar. Brifingi veren kiþi bunu yeterince anlatmamýþtý maalesef. Biz de motoru yine yukarý alýp sahilden yürümeye karar verdik. Bota binip koltuk halatýndan çekerek kolayca karaya çýktýk ve yürüyebildiðimiz yere kadar plajdan, plajýn bittiði yerden de kayalarýn üzerinden buruna kadar yürüdük. Ancak burnun arkasýnda bir iki burun daha varmýþ ve yürüyüþ de kayalarýn üzerinden zor olmaya baþladýðý için makul bir noktadan artýk teknemize geri döndük.

Akþam Dilek soslu mantý piþirdi ve yine domates ve kavun eþliðinde güzel bir ziyafet çektik, peþinden de dizüstü bilgisayarýný açarak havuzlukta güzel bir açýk hava sinemasý keyfi yaptýk. Bu sýrada koy, çok korunaklý bir yer olduðu için gece konaklamaya gelen teknelerle dolmaya baþladý; hemen saðýmýza ve solumuza iki büyük yat yanaþtý. Demir yerine erken gelmenin avantajý ile onlar pozisyonlarýný bize göre belirlediler.

Diðer tekneler söz konusu olduðunda benim gözlemim özel yatlardaki insanlar (istisnalar olmakla birlikte) genelde bizim gibi keyfine bakan, kendi halinde sessiz tipler oluyorlar ve fazla gürültü çýkarýp kimseyi rahatsýz etmiyorlar. Ancak guletlerle 6-7 aile gelen “mavi turcular” yemekten sonra biraz çakýrkeyif olmanýn da etkisi ile baðýra çaðýra konuþuyor, gülüyor ve böyle sessiz bir koyda etrafý rahatsýz ediyor muyum diye pek de düþünmüyorlar. Burada da böyle 1-2 tekne vardý ama þansýmýza uzaktaydýlar ve bize çok da bir rahatsýzlýk yaratmadýlar.

Baðlantýlarý görebilmek için üye olmalýsýnýz. Üye Ol veya Giriþ Yap

Film seyrederken laptopun þarjý azaldý. Þarj için invertera taktým ama bir süre sonra inverter da bipleyerek alarm vermeye baþladý ve þarj etmeyi durdurdu. Cep telefonu dahi þarj etmemeye baþladý. Filmin son 10 dakikasýný da seyredemedik. Buzdolabý ise zaten iyice performanstan düþmüþtü. Ýnverter’ýn bozulduðunu düþündüm ve ertesi gün Ercan Bey’i aramaya karar verdim. (Ýþin doðrusunu daha sonra kendi kendime çözdüm: iki gündür yaptýðýmýz 1-1,5 saatlik kýsa seyirler aküyü doldurmaya yetecek kadar þarj etmemiþti ve aküler kritik seviyede boþalmýþtý. Ýnverter yetersiz giriþ voltajýndan ötürü alarm vermiþti ama bunu bir iki gün sonra anlayacaktým. Tecrübesizlik iþte böyle bir þey, ertesi gün boþu boþuna Ercan Bey’i aradým, o da merkezi bir yere geldiðimizde deðiþtireceklerini söyledi.)

Filmden sonra iyice dinen meltemin de etkisiyle göl gibi olan koyda kamaramýza çekilmeden önce bir önceki günün tecrübesi ile havuzlukta çiðden ýslanabilecek minderleri ve çamaþýrlarý içeri aldýk ve evde yataðýmýzdaki gibi rahat bir uyku çektik.

Kayýtlý

D. E.

Ynt: BÝR ACEMÝNÝN SEYÝR DEFTERÝ

« Yanýtla #7 : Eylül 29, 2017, 11:20:09 »

KURUCABÜK – PAZAR ALIÞVERÝÞÝ (SARI ROTA)
Ertesi sabah Dilek, morali hayli bozuk þekilde uyandý. Nazlý’yý çok özlediðini söyledi, hele telefonla konuþtuðunda Nazlý da üzgün üzgün hadi gel anne deyince iyice kötü oldu ve aðlamaya baþladý. Kayýnvalidem sabah mahmurluðunun etkisi ile öyle söylediðini ve esasýnda iyi olduðunu, keyfimize bakmamýzý söylediyse de sabahýmýz biraz tatsýz geçti. Ben de kýzýmýzý özlemiþtim, ilk kez bu kadar uzun ayrý kalýyordu bizden. Ýkimiz de kendimize bir meþgale bulup kafamýzý daðýtmaya çalýþtýk. Dilek kahvaltýyý hazýrlarken ben havuzlukta oturuyordum. Yandaki büyük lüks yat da koltuk halatýný bizimle ayný aðaca baðlamýþtý. Onlar bizden önce ayrýlmak için hazýrlýða baþladýlar ve kaptanlarý karaya çýkýp halatý çözmeye baþlarken fýrsattan istifade benimkini de çözmesini rica ettim. Böylece bir daha kýyýya gitmem gerekmeyecekti.

Koltuk halatý çözülünce Zambak karadan biraz açýldý ama baþ taraftan hala demirli olduðumuzdan yerimizden fazla kaymadýk. Ben de o gün yine batýya (rüzgara) doðru gideceðimizden dolayý ve yelken açmaya niyetim olmadýðýndan botu Dilek’in yardýmýyla tekrar baþ üstündeki yerine aldým. Zira arkadan sürüklerken lüzumsuz yere direnç yapacaktý. Palamar halatýný denizden toplarken meraklý orta boy bir balýk teknenin kýçýna kadar geldi ve biraz bakýndýktan sonra dalýp gözden kayboldu. Kendimi yýllar boyunca okuduðum denizcilik kitaplarýndaki büyülü ambiyanslardan birinde hissettim. Biraz da öyleydim…
Kahvaltýdan sonra biraz yüzüp duþ aldýktan sonra hazýrlýklarýmýzý tamamladýk, motoru çalýþtýrdým, demirimizi bu sefer gayet kolayca aldýk ve aðýr yol harekete geçtik. Bencik koyundan çýkmak için güneye yönelmeden önce koyun sonundaki sýð bölgeyi gören son buruna kadar yavaþ yavaþ gidip bir önceki gün gidemediðimiz bu bölgeye de bir göz attýk, koyun sonunda güzel kumluk bir plaj ve bir iki küçük tekne vardý.

Bundan sonra güneye yönelerek Bencik Koyu’ndan çýktýk. Koyun giriþinde bulunan ve üzerindeki kaya þekillerinden dolayý Diþlice Adasý olarak adlandýrýlan büyük kayalýklarýn kuzeyinden chartplotter’a ve derinliðe bakarak dikkatlice geçtik ve tekrar Hisarönü körfezinin kuzey kýyýlarýný takip ederek batýya yöneldik. Bir sonraki duraðýmýz Datça Aktur sitesi ile de ünlü Kurucabük koyu idi. Gençliðimde ailemle beraber sayýsýný hatýrlayamadýðým kadar çok yaz tatilimi bu tatil sitesinde geçirmiþtim. Ancak ilk defa denizden buraya gelecektim.

Sadun Boro burasý hakkýnda “Arkasý çam ormaný, önü nefis bir deniz, rengârenk begonvil, zakkum, palmiyeler arasýnda uzanan Aktur gibi doða ile böylesine bütünleþmiþ bir tatil sitesine pek ender rastlanabilir.” yazmýþ. Ben ise þimdiye kadar bir ikincisine rastlamadým. Zaman burada adeta akmýyor, hiç birþey deðiþmiyor, insanlar yaþlanmýyor gibiydi.

Burada Pazartesi-Çarþamba-Cuma olmak üzere haftada üç gün pazar kurulurdu. Planýmýz da Salý gecesi burada kalýp ertesi gün pazara gitmekti. Sorunsuz ve zevkli bir seyir ile otomatik pilotta Kurucabük’ün önüne kadar geldik. Bu seyrimiz ilk iki günküne nazaran daha uzun sürmüþtü.
Kurucabük’ün doðusunda kuzeye doðru giren küçücük bir koy varmýþ, Aktur’da kaldýðým seneler boyunca buradan haberdar deðildim. Bir önceki akþam haritadan görüp Vira Demir’den buranýn adýnýn Kargýlýbük olduðunu okumuþtum. Belki bu sakin yerde de kalabiliriz diye düþündüm ama koyun bir miktar Batýya bakmasý, kitapta meltem soluganýný (ölü dalgasýný) aldýðýnýn söylenmesi, içeride hiçbir yatýn demirlememiþ olmasý ve en önemlisi de elektronik aletlerimizin þarjlarýnýn bitiyor olmasý bu fikirden vazgeçirdi. Yine de meraktan koyun aðzýna kadar yaklaþýp fotoðraf çektim. Güzel bir kumsal plajý vardý.

Baðlantýlarý görebilmek için üye olmalýsýnýz. Üye Ol veya Giriþ Yap

Daha sonra Kuruca ada diye isimlendirilen kayalýk döküntülerinin açýðýndan geçerek Aktur plajýna doðru yöneldik. Bu kayalarýn önünden geçerken bir ara derinlik 7-8 metreye düþünce kafayý iyice açtým ve tekrar artmaya baþlayana kadar kayalardan uzaklaþtým.

Baðlantýlarý görebilmek için üye olmalýsýnýz. Üye Ol veya Giriþ Yap

Kurucabük koyuna doðru yaklaþýrken kýsa bir süre için aþaðý indim, çýktýðýmda Dilek dev bir caretta caretta’nýn iskele tarafýmýzdan geçip gittiðini söyledi! Görme ve tabii fotoðraf çekme þansým olmadý. Bu hayvanlarýn buralara kadar geldiðini bilmiyordum.

Bu sýrada Küçük Aktur diye de bilinen Kurucabük Aktur sitesi de sancaðýmýzda kaldý, yine yýllar boyunca karadan ben burayý gerçekte olduðundan çok daha küçük bir koy zannediyordum oysa en az Aktur plajý kadar geniþ bir alana yayýlmýþ. Birkaç sene önce Aktur’da tatildeyken babamla beraber iki kiþilik bir kano kiralayarak buraya kadar kürek çekmiþ, karaya çýkýp gezinerek baba-oðul güzel vakit geçirmiþtik.

Kurucabük koyuna iyice yaklaþýnca demirlemek için ilk baþta gözüme doðuda kalan orman kampý tarafýndaki tenha bölgeyi kestirdim. Burada demirli üç beþ yat daha vardý. Onlarýn aralarýnda bir yere girdim ve demir attýk, bir yandan da kýyýya yakýn olmak istiyordum. Ancak gezinme yarýçapý konusunda emin olamadým, zaten bir süre sonra bir tanesi ile fazla yakýn düþtük, bir de bu bölge tahmin ettiðimden biraz daha fazla dalga alýyor gibime geldi, huzursuz oldum. Sadun Boro da bu koyun demirlemek için en uygun yerinin balýkçý iskelesinin önü olduðunu yazýyordu. Hem bu tenha tarafta karaya çýktýðýmýzda yürüme mesafemiz de bayaðý uzayacaktý.

Bütün bu faktörleri göz önüne alarak demiri tekrar yukarý çektik ve buradan ayrýlarak balýkçý iskelesine doðru yöneldik. Burada güneye doðru kýçtankara yapmýþ yatlar vardý. Ne yapacaðýma karar vermeye çalýþýrken þansýmýza karaya gayet yakýn bir mesafede beyaz top þeklinde bir þamandýra gördüm. Tamam! dedim demire filan gerek yok doðrudan þunu yakalayýp kýsa bir iple baðlayalým, hem kýyýya yakýn oluruz, hem demirdeki gibi fazla gezmemiþ oluruz zira burasý trafik açýsýndan yoðun bir bölgeydi.

Þamandýrayý yakalamak için kakýcý (ucunda çengel olan bir sopa) çýkardým ama bir türlü tutmayý beceremedik, arkaya kaçtý, bir daha tornistan filan uðraþmaya baþladýk. Bunun üzerine Dilek, ben yüzüp baðlayabilirim dedi. Tamam dedim, paletini giyerek suya girdi ve þamandýraya yüzdü, ben de aðýr yolla baþtan yanaþtým daha sonra yavaþlamak için biraz tornistan verdim, yavaþlayýnca tekrar boþa aldým (aldýðýmý zannettim !!!). Öne koþup 12 metrelik halatý attým. Dilek suyun altýndaki zincire düðümü baðlarken tekne geriye doðru kayýyordu ben de halat gerilmesin ve Dilek rahat çalýþsýn diye halatý açýp salmaya uðraþýyordum ama artýk halatýn sonuna geldim ve býrakmak zorunda kaldým.

O sýrada (balýkçýlardan olduðunu tahmin ettiðim) biri “Beyefendi tekne tornistanda!” diye baðýrdý, hemen dümen baþýna koþtum, tekrar ileri yol vererek þamandýraya yanaþtým. Benim bütün bu beceriksizliðimi telafi eden becerikli karým bu sýrada halatý suyun altýndan hem de görmediði zincire baðlamakla kalmadý, öbür ucunu da yüzerek tekneye getirdi ve günü kurtardý!

Gaz koluna hâkimiyetimin de tam olmadýðýnýn idrakine varmanýn huzursuzluðuyla ve Dilek de hemen teknenin dibinde yüzdüðünden dolayý ne olur ne olmaz deyip motoru hemen durdurmuþtum. Dilek’ten halatý alýp baþa gittim ve boþunu iyice alarak çekip tekneyi þamandýranýn hemen dibine kadar iyice yaklaþtýrdým, koçboynuzuna volta ettim. Böylece bir yanaþma macerasý daha son buldu.

Dilek tekneye çýkýp gerçek bir denizci gibi (artýk öyle olduðuna inanmaya baþlamýþtým) düðümü bir de sen kontrol et dedi, su altý gözlüðünü alýp suya girdim. Çifte sancak baðýna benzeyen, gözüme gayet saðlam görünen bir þey atmýþtý. Hiç ellemedim, çýkarken çözebilirsin de inþallah dedim, tatlý tatlý gülümsedi, çözemezsek de keseriz dedik, keyfimizi bozmadýk. Yalnýz bu halatýn kalýnlýðýný biraz ince bulduðumdan þamandýra topunun etrafýndan iki tur daha geçirdim böylece kalýnlýðý da üç katýna çýkarmýþ oldum. (Ertesi sabah baktýðýmda geçirdiðim halatýn tamamen kurtulduðunu gördüm, yani sadece Dilek’in attýðý düðüm tutmuþtu bizi bütün gece!)

Duþ aldýktan sonra botu tekrar aþaðý attým ve laptop ile telefonumu þarj etmek için karaya çýkmak üzere hazýrlandým. Dilek, ben teknede kalacaðým dedi, ben de bu sefer tüm konsantrasyonumu kürek çekmeye verdiðimden botun ve küreklerinin huyunu suyunu iyice anlayarak sorunsuz bir þekilde karaya çýktým ve botu oradaki halkalardan birine baðladým.

Baðlantýlarý görebilmek için üye olmalýsýnýz. Üye Ol veya Giriþ Yap

Sýrt çantamý alýp B mahallesindeki markete yürüdüm, ekmek aldým, berbere gidip týraþ oldum. Burada sahilde yeni açýlan bir plaj kulübünde bir limonata içerken þarj iþini hallettim ve tekneye döndüm.

Dilek’le yine kýyýya yüzdük ve sahildeki kayýklarýn arasýnda baþ baþa biraz oturup sohbet ettik. Çocuðumuzu özlemiþtik ama baþ baþa kalmayý, özellikle de birbirimizle konuþmayý özlemiþtik. Evde bizimle kalan çocuk bakýcýmýz biraz geveze biri olduðundan pek fýrsat býrakmýyordu. Bu açýdan ikimize de çok iyi geldi bu tatil.

Kurucabük kaldýðýmýz diðer yerlere nazaran biraz daha fazla gürültülüydü. Tur tekneleri, guletler, yatlar ve balýkçýlardan oluþan bir grubun ortasýndaydýk. Bir ara hemen dibimize kocaman bir gulet yanaþtý, yanaþtýran adam, bir elinde cep telefonuyla sýrýtarak konuþurken diðer eliyle dümeni tutmuþ bir yandan da önden zincir döþeyerek tornistanla hýzlýca kýyýya kadar girdi, sonra da hemen kýçtan baðladýlar. Bu beceriyi gýpta ile seyrettim...

Teknede biraz kitap okuduktan sonra akþam yemeðimizi yedik ve þarj olmuþ laptopla güzel bir film seyredip uyuduk.

Kayýtlý

D. E.

Ynt: BÝR ACEMÝNÝN SEYÝR DEFTERÝ

« Yanýtla #8 : Eylül 29, 2017, 11:38:50 »

KURUCABÜK – BOZBURUN SEYRÝ – GERÇEK BÝR YELKEN DENEYÝMÝ (SÝYAH ROTA)
Ertesi gün kahvaltýmýzdan sonra Dilek’le bota atlayýp kýyýya çýktýk. Aktur sahilinde melteme karþý güzel bir yürüyüþ sonunda pazarýn kurulduðu yere vardýk ve taze sebze meyve ile ailelere hediyelik birkaç þey aldýk.

Baðlantýlarý görebilmek için üye olmalýsýnýz. Üye Ol veya Giriþ Yap

Dönüþte bu sefer farklý bir yoldan, muhteþem Aktur evlerinin arasýndan geçip markete uðradýk ve donmuþ gýdalardan biraz daha alýp tüm bunlarý bota yükleyerek teknemize döndük. (Bir önceki günkü seyirden sonra buzdolabý kendini toplamýþtý ve ben de elektrik sistemine daha fazla aþina olmuþtum, inverterýn da aslýnda bozuk olmadýðýný anlamýþtým.)

Esasýnda ilk baþtaki planým Çarþamba akþamý artýk Hisarönü körfezinin güney yakasýna geçmek, Selimiye’de konaklamak, tekneye temiz su takviyesi yapmak, Perþembe günü yakýnlarda bir koy bulup demirde kalmak ve Cuma günü de tekneyi teslim etmekti. Zaten Ercan Bey de tecrübesizseniz Atabol burnunu geçmeyin diye uyarmýþtý. Ama o güne kadar problemsiz ve neþeli geçen seyir tecrübelerimiz, havanýn (o ana kadar) iyi oluþu, giderek tecrübe kazanmamýz, bir önceki gün yaptýðýmýz mesafe bir miktar cesaretimi arttýrmýþ olacak ki ani bir karar deðiþikliðiyle Selimiye yerine Bozburun’a gitmeye karar verdim.

Dilek, rota ve seyir iþlerini tamamen bana býraktýðýndan her kararýma tamam diyordu. Bozburun’daki limandan da temiz su ve elektrik veriliyordu. Hisarönü körfezini dikine geçip Atabol burnunu dönüp Yeþilova körfezine girecek ve buradan da Bozburun’a geçecektik. Ertesi gün Selimiye’de sadece demirle kalýp bir sonraki gün de marinaya döneriz diye konuþtuk.

Bu kararý o sabah nedense aceleyle verdiðimden Vira Demir’in Yeþilova ve Bozburun bölümünü çok üstünkörü okuma þansýna sahip olmuþtum. Hava durumuna (esasýnda sadece rüzgar hýzýna) cep telefonuma yüklü olan Windy diye bir programdan bakýyordum ve 10-12 knot gibi gayet makul bir hýz gösteriyordu. Böylelikle olaðanüstü bir þey beklemeden hazýrlanýp saat 13:00 sularýnda (meltemin þiddetini en çok arttýrdýðý zamanlarda!) þamandýraya attýðýmýz düðümü çözerek güneye doðru çevirdik rotamýzý.

(Bu sýrada 16. kanalý dinleyen telsizimden “usturmaçalarý bile toplamamýþlar” ve “çýkýyorlar” kelimelerini seçebildiðim bölük pörçük alýþýlmadýk bir mesaj duydum. Acil durum kanalýndan böyle bir mesajý garipsemekle beraber, bir an bizden mi bahsediliyor diye düþünmeden edemedim. Ama kim kiminle konuþuyordu bilemedim. Tanýma uyuyorduk ve acemi olduðumuz dýþarýdan belli oluyordu. Bir önceki akþam hemen arkamýza Gökova Sailing School yazan bir yat demirlemiþti ve muhtemelen içinde tecrübeli yelkenciler vardý. Saat öðlen olmasýna raðmen biz çýkarken onlar hiçbir yere gidecek gibi görünmüyorlardý. Bütün bunlar sonradan anlamlandýrdýðým ipuçlarý...)

Yelken açmayý planladýðýmdan dolayý botu yukarý almamýþtým, peþimizden sürüklüyorduk. Daha koyun en güney ucundan çýkar çýkmaz sert bir rüzgar sancak tarafýndan çarptý yüzümüze. Deniz de hayli dalgalýydý, beyaz tepeler sýk görünüyordu ama bu rüzgarýn hýzýnýn cep telefonunun uyduruk programýnda gördüðümün en az iki katý süratte olduðunu anlamadým. Öyle olduðunu “bilsem” yelken açmaya da cesaret edemeyebilirdim. Bilsem diyorum çünkü gözümü ilk etapta çok da fazla korkutmamýþtý.

Dolayýsýyla planýma devam ettim. Hiçbir þey yokmuþ gibi teknenin burnunu rüzgara çevirdim, saða sola 30-40 dereceye varan yalpalar yapýyorduk, Dilek’e kokpite gelmesini ve ben mandarý (yelkeni yukarý çeken ipi) basarken (çekerken) kilitten boþunu almasýný söyledim. Camadan ve iskota kilitlerini açýp iskotayý (yelkenin açýsýný kontrol eden halat) boþladým ve 5-6 kuvvetindeki bu sert havada direðin dibine kadar gidip (ki buna gerek yoktu) ana yelkeni sonuna kadar bastým. Daha sonra tutuna tutuna kokpite geri geldim ve hafif motor yoluyla rotayý 147’ye yani Atabol burnuna çevirdim. Burun zaten görünüyordu.

Rüzgar pupaya yakýn bir biçimde 30 derece kadar sancak kýç omuzluðuma döndü, bumba sonuna kadar iskeleye açýldý.
Ve tekne adeta uçmaya baþladý, o güne kadar gitmediðimiz kadar hýzlý gitmeye baþladýk. Benim bu tatilde hayal ettiðim yelken seyri, hiç acelemizin olmadýðý, motorla gittiðimizden daha yavaþ olan, aheste ve tatlý bir seyirdi. Tabii böyle bir havayý hiç beklemiyordum. Motoru boþa aldým ama bir süre istop etmedim. Tekne hýzýndan hiçbir þey kaybetmedi hatta karadan açýldýkça daha da hýzlandý. Sonra sanki yeterince rüzgarýmýz yokmuþ gibi furling kilidini açýp iskele tarafýndaki vinçle genoayý da sonuna kadar açtým. Ondan sonra da motoru istop ettim.

Kýyýdan açýldýkça dalga yüksekliði de artmaya baþladý ve arkadan çok ciddi tokatlar yemeye baþladýk; 40-50 derecelere varan yalpalar yapýyorduk. Dilek artýk her zaman güneþlendiði yere deðil kokpite geldi ve aradan 2-3 dakika geçmeden de ben biraz kötü oldum deyip havuzluktaki mindere uzandý, sýký tutun dedim. Bir yandan eliyle havuzluðun ortasýndaki masaya tutundu ve gözlerini kapadý. Hali, esnemesi filan hep deniz tutmasý belirtileriydi.

Otomatik pilotu devreye sokup oturmayý denedim ama nafile! Hem ben çok rahatsýz oldum hem de otomatik pilot tekneyi rotada tutamadý, saða sola savrulmaya baþladýk, Dilek biraz endiþeli gözlerle bana baktý, ben de halimden memnun deðildim. Ama madem girdik bu yola kontrolü almanýn zamaný gelmiþti. Ayaða kalkýp otomatik pilot kolunu yukarý kaldýrdým. Artýk tekneye kumanda eden rüzgar, deniz ve bendim. Ayaklarýmý havuzluðun iki yanýna doðru açtým, iki elimle dümene yapýþtým. Bu pozisyon ayný zamanda deniz tutmasýna karþý da en etkili pozisyondu. Gerçi herhangi bir bulantý hissi filan hissetmemiþtim. Belki de adrenalin herhangi bir þey hissetmeme mani oluyordu.

Atabol burnuna doðru rota tutmaya baþladým. Bir yandan ara sýra ürpererek arkamdan gelen dalgalarýn yüksekliðine bakýyordum, tekne rotadan bazen ciddi sapmalar gösteriyordu ama tekrar düzeltiyordum, bir yandan da dalgalara uyum saðlayýp yalpayý minimuma indirmeye çalýþýyordum. Teknedeki camadan (yelken alanýný küçültme) sistemi kokpitten halatlarla idare edilebilecek kadar pratik olmasýna raðmen bu yola girmedim çünkü daha önce bu sistemle pratiðim yoktu. Yalnýz bir noktada içgüdüsel olarak genoayý kapatmaya karar verdim çünkü zaten bu rüzgar yönünde ana yelkenin “arkasýnda” kalýyordu. Bazen çalýþýyor, bazen yapraklýyordu. Bununla teknenin dengesiz gidiþi arasýnda bir baðlantý sezmiþ olmalýyým, bilinçli düþündüðüm bir karar deðildi.
Nispeten sakin bir aný kollayýp dümeni býraktým ve genoa iskotasýný boþladým. Peþinden hemen furling halatýna asýldým, fazla zorlamadan 3-4 çekiþte tamamen kendi üstüne sarýlýp kapandý. Tekne bundan sonra biraz daha “söz dinler” hale geldi, hala çok süratli gidiyorduk ama artýk deniz ve rüzgardan önce benim kontrolüm altýndaydý. Bir gözüm rüzgar yönü göstergesinde bir gözüm de Atabol burnundaydý. Rüzgar hýzý olarak 20 knot gösteriyordu ama brifingi veren Erdem Bey rüzgar hýz göstergesinin çok saðlýklý çalýþmadýðýný söylemiþti. (Denizin halini hatýrlayýp sonra Beaufort ölçeði fotoðraflarý ile kýyasladýðýmda en az 5 hatta 6 þiddetine tekabül ettiðini söyleyebilirim. Ara ara olan saðanaklar (ani rüzgar bindirmeleri) da cabasý…)

Buruna yaklaþtýkça burnun hemen batýsýndaki tehlikeli Atabol kayalýðýnýn üzerindeki uyarý iþareti çok açýk bir biçimde görülmeye baþlandý. Burayý Vira Demir’de okumuþ, fotoðrafýný görmüþtüm. Burunla bunun arasýndan geçmem gerekiyordu, rotamý buna göre belirledim.

Dilek bir süre hareketsiz yattýktan sonra yavaþ yavaþ kendini topladý ve doðruldu. Uyumuþum biraz dedi, nasýl becerdi bilmiyorum ama bu onu biraz kendine getirdi, üþüyeceksin üstüne biþey al dedim ama oturduðu yerden kalkmadý. Bir ara merdivenlerden teknenin içine doðru baktým, aþaðýsý berbat halde, her þey yerlerdeydi. Özellikle de harita masasýnýn üzerine koyduðum laptopu yerde görmem çok moralimi bozdu çünkü bize ait deðildi, Dilek onu iþten ödünç alýp getirmiþti. Yine de ilgilenmem gereken problemler arasýnda þu anda ilk sýrada yer almýyordu. Önüme bakmaya devam ettim.

Atabol burnunu döndükten sonra Bozburun’a girmek için iki yol varmýþ. Kýzýlada’nýn kuzeyindeki dar Ada boðazý geçidi veya adanýn güneyinden dolaþmak. Ada boðazý geçidi kestirme ve korunaklý olmasýna raðmen geçiþin detaylarýný okumamýþtým ve þu anda da elbette okuyamazdým, bu havada da karaya yaklaþmak gibi bir niyetim yoktu zaten.

Uzun ama derinliði emniyetli olan güney yolunu tercih ettim. Burnu döndükten sonra rotamý Kýzýlada’nýn güneyine çevirdiðimde rüzgarý da tam iðnecike almýþ oldum (hiç açý yapmadan tam arkadan estiði durum). Hal böyle olunca o dakikaya kadar tedirginlik olarak sürekli kafamda olan bir senaryo tam bir endiþe halini aldý: Ýstemsiz kavança yemek! (Rüzgarýn teknenin diðer tarafýndan esmeye baþlamasý ile bumbanýn sert bir þekilde diðer bordaya savrulmasý. Bu durum bumbanýn önünde insan varsa ölümcül olabilir) Gerçi bumbanýn yüksekliði ayakta durur vaziyette dahi kafamýn üzerindeydi ama bu durum armaya çok ciddi hasarlar verip en “iyi” ihtimalle tatilimizi orada bitirebilirdi. Asla olmasýna izin vermemeliydim. Dolayýsý ile rotayý çok keskin tutmak gerekiyordu bu da ayrý bir stres yaratýyordu.

Çok þükür kazasýz belasýz Kýzýlada’nýn güney burnuna kadar geldik, ama artýk zamaný gelmiþti, 90 derece kadar iskeleye dönmem gerekecekti. Bu da eninde sonunda rüzgar bordamý deðiþtirmek anlamýna geliyordu. Ya kontrollü bir kavança atacaktým ya da diðer taraftan 270 derecelik bir dönüþle tremola.
[Birkaç ay önce Bodrum’da bir otelde tatil yaparken hergün Lazer yelkenli kiralayýp koyda tek baþýma geziyordum ve yumuþak havada dahi kavança atmaya cesaret edemiyordum, mesela bir tarafa 50 derece dönüþüm kavança gerektiriyorsa diðer taraftan 310 derecelik bir dönüþ yapýp çok daha az riskli olan tremola atarak rüzgar bordamý deðiþtiriyordum.]

Tremola, rüzgar yönü teknenin önünden geçerek deðiþtiði için çok daha risksiz bir manevraydý ama bir þekilde bu yüksek dalgalara iki defa yan vermek fikri çok tatsýz geldi. Rotamla fazla oynamak istemiyordum. Kontrollü bir kavança atmaya karar verdim. Daha önce tek baþýma hiç yapmadýðým bir þeydi ama prosedürü teoride iyi biliyordum.

John’un öðrettiði prosedürü kafamda tekrarladým. Manevra gücü gerekebilir ve otomatik pilotdan dümen yardýmý alabilirim diye (aküye destek açýsýndan) önce motoru çalýþtýrdým. Kurucabük’ten bu noktaya kadar yelkenle gelmiþtim. Sonra otomatik pilota aldým. Dümeni býrakýp biraz bekledim, tutabiliyor gibiydi.
Dümen baþýndan ayrýlýp biraz öndeki ana yelken iskotasýnýn baþýna geçtim, vince sardým ve asýldým. Elle çok fazla çekemedim, hemen kamara kapýsýnýn yanýnda olan vinç kolunu yerinden aldým ve vince taktým; bu þekilde yavaþça ama kararlý bir biçimde bumbayý içeri doðru çekmeye baþladým. Bumba teknenin yönü ile 15-20 derece açý yapýncaya kadar çektim, tekne de yan kuvvetin etkisiyle hafif iskeleye doðru yattý.

Þimdi rüzgarý iskeleye almak için rotayý biraz iskeleye çevirmek gerekiyordu. Nasýl yaparým diye düþünmeye baþlamýþken ana yelken kendiliðinden rüzgarý diðer taraftan kaptý ve bumba, hareket alanýný gayet kýsýtladýðýmdan dolayý yumuþak bir biçimde kendiliðinden sancak tarafýna geçti. “Hah!” diye baðýrdým. Benimle ayný eðitimi almýþ olan Dilek de o dakikaya kadar yaptýðým þeyi bilerek izlediðini gösterir bir biçimde heyecanla “SAL!” diye baðýrdý.
Ýskotayý tamamen saldým ve bumba gidebildiði yere kadar sancaða açýldý. Ancak bu yeni trimde bocalayan otomatik pilot yine sapýttý ve tekne iskeleye dönmeye baþladý. 30 dereceden fazla dönmesine izin vermeden hemen dümene koþup oto-pilot kolunu kaldýrdým ve “Nereye gidiyorsun!” diye sesli bir biçimde söylenerek kontrolü tekrar elime alýp yine rotasýna soktum.

Ardýndan da içimde biriken tüm o adrenalin ile Dilek’e bakarak hýrs dolu bir zafer nidasý attým. Ne oluyoruz der gibi müstehzi bir bakýþla karýþýk, her zamanki güzel tatlý gülüþü ile cevap verdi.

Artýk iskeleye dönüþüm rahattý. Geniþ bir manevra sahasýna sahiptim. Kýzýladanýn güney burnunu geniþçe dönerek rotayý Bozburun koyuna çevirdim. Rüzgar da iskele kýç omuzluktan geniþ apaz yönüme dönmüþ oldu.

Kýzýladanýn kuytusuna girince rüzgar kesilir, yelkeni indiririm diye düþünüyordum ama artýk nasýl esiyorsa hýzýnda fazla da bir deðiþme olmadý. Sadece sinir bozucu dalgalardan kurtulmuþ olduk, deniz sakinleþti. Ben de hýzým tatmin edici olduðu için gidebildiðim yere kadar yelkenle gideyim dedim ama motoru boþta çalýþýr vaziyette tuttum. Ýskelede kalan Kiseli adanýn hizasýna yaklaþýrken biraz daha iskeleye dönmek icap etti ve artýk tam apaza (yandan estiði durum) dönen rüzgardan dolayý ana yelken yapraklamaya baþladý, itiþ gücünü kaybetti. Bu noktadan sonra yelkenle gitmekte ýsrar etmek için ýskota ile oynamak, bazen çekip bazen salarak ayar yapmak gerekecekti. Ýkimiz de yorulmuþ olduðundan artýk bizi buraya kadar getiren ana yelkenimize teþekkür edip kendisinin istirahate çekilme vaktinin geldiðine karar verdim.

Adanýn kuytusunda olduðumuzdan artýk çok da zorlamayan denizde ýskotayý boþlayýp kafayý rüzgara çevirdim ve mandarýn bütün bu hengamede kokpitte çapariz yapmadýðýna (karýþýp dolaþmadýðýna) emin olduktan sonra mandar kilidini açtým. Dilek dümene geçti ben de direk dibinden yelkeni aþaðý çektim. Ana yelkenimiz yine ilk kez kullandýðým lazy jack kýlavuz sistemi sayesinde torbasýnýn içine kolayca yerleþti. Tekrar kokpite döndüm ve dümende olan Dilek’le þakalaþmaya baþladým.

Baðlantýlarý görebilmek için üye olmalýsýnýz. Üye Ol veya Giriþ Yap

Kafamdaki kaptan þapkasýný onun kafasýna takmaya çalýþýrken kocaman topuzundan dolayý þapka durmadý ve uçup denize gitti. Aktur pazarýndan çok beðenerek aldýðýmýz bu þapkaya Dilek çok üzüldü ve denize atlayýp almayý bile teklif etti(!) Tüm tatilimiz boyunca hesapsýz masrafýmýz sadece bu þapkadan ibaret olarak kaldý. Çok þükür teknenin içine düþen eþyalardan kýrýlan dökülen yoktu. Laptop da hasarsýz bir biçimde çalýþýyordu.

Bozburun limanýna yaklaþýnca yine iyice yavaþladým. Yelkende gayet güzel iþ çýkarmýþtým ama yanaþmada hala acemiydim. Ýyice yavaþlayýp çok aðýr yolla limana girdim. Hemen karþý kýyýda ve onun biraz iskele tarafýnda birçok yat kýçtankara olmuþtu ama liman genelde boþtu. Bir iki yat da aborda (yandan yanaþmak) þekilde baðlanmýþlardý. Endiþeli bir þekilde saða sola bakýnmaya baþladým, bir görevli arýyordum. Hemen iskelemdeki balýkçý kayýðýna seslendim “Abi bakan yok mu buraya” diye, gelirler gibi bir þeyler söyledi eliyle bir yerleri göstererek ama gelen giden yoktu. Ýçeride küçük bir tur attým sonra yine limanýn hemen giriþinde iskele tarafýndaki balýkçý kayýðýna doðru yöneldim. Burasý en risksiz alan gibiydi. Kýrmýzý t-shirtlü bir adam gördüm ve “ya biraz acemiyiz yardým edebilir misiniz” diye seslendim. Adam palamarý atmamý söyledi. Tornistanla biraz yanaþmaya çalýþtým ama tekne alakasýz yerlere dönmeye baþladý, Dilek’in attýðý palamar da suya düþtü. Tekrar topladýk.

Tornistandayken tekneyi hiç kumanda edemediðimi fark edince ileri yolla tekrar açýlýp dönerek bir daha yanaþmayý denedim. Adam da gerçekten acemi olduðumuzu anlayýp arabasýna döndü ve arkadaþlarýný çaðýrdý. 4-5 tane kýrmýzý t-shirtlü adam kýyýda bizi beklemeye baþladý. Sonradan öðrendiðime göre bunlar Yanmar yat motorlarý firmasýnýn teknik ekibi imiþ ve botla (muhtemelen yatlardan birine) servise giden bir arkadaþlarýný bekliyorlarmýþ. Hep bir elden bize yardýmcý olmaya baþladýlar.

Baþarýsýz bir palamar fýrlatma deneyiminden daha sonra halatý geri çekerken abi dolaþtýracaksýn þimdi onu pervaneye dediler ve motoru boþa almamý söylediler. Halatý topladýktan sonra dönüp üçüncü bir kez daha yanaþmayý denedim. Bu sefer benim savurup fýrlattýðým palamar kýl payý denize düþtü ama içlerinden biri çevik davranarak eðildi ve sudan ucunu yakaladý. Bizi çekerek yaklaþtýrdýlar, diðer ikisi de tekneyi tuttular. Abi sen daha hiçbir þey yapma boþta dursun, bize býrak dediler ve tekneyi sancak tarafýndan rýhtýma aborda ettiler. Ýskele tarafýndaki usturmaçalarý da sancaða aldýk ve toplam 6 usturmaçayý eþit aralýklarla dizdik. Zambak’ý baþtan ve kýçtan emniyetle Bozburun limanýnýn çýkýþa en yakýn olan yerine baðladýk. Motoru durdurup bu maceralý seyrimizin nihayetinde biraz soluklanma fýrsatý buldum.

Dilek, yanaþma manevralarý sýrasýndaki gerginliðimden dolayý adamlarýn yanýnda aðzýmdan kaçan bir iki küfürden dolayý bana kýzmýþtý. Elime bir kutu çokoprens verdi, git adamlara ikram et ve düzgünce teþekkür et dedi. Tekneden atladým ve 50 metre ilerde van tipi arabada bekleyen adamlarýn yanýna gidip teþekkür ettim, erkek erkeðin psikolojisini anladýðýndan hiç meselesi dahi açýlmadý, samimi þekilde biraz sohbet ettik. Sonra arkadaþlarý da geldi ve bizle vedalaþarak oradan ayrýldýlar.

Limana bakan herhangi bir görevli hala ortalýkta yoktu! Malzeme dolabýndan su hortumunu çýkardým ve su istasyonuna taktým. Bir metre daha ileri yanaþmýþ olsaydýk hortumun uzunluðu yetmeyecekti! Dilek hemen su depolarýnýn kapaklarýný açtý ve tüm depolarý taþana kadar suyla doldurdu. Su iþi bittikten sonra elektrik kablosunu da baðladým, bu kablo da ucu ucuna yetti. Limanýn giriþine en yakýn olan noktada, kýrmýzý fenerin hemen yanýndaydýk.

Baðlantýlarý görebilmek için üye olmalýsýnýz. Üye Ol veya Giriþ Yap

Tam bu sýrada mavi t-shirtlü þiþe dibi gibi kalýn gözlüklü gencecik bir çocuk bisikletle yanýmýza geldi. Görevli oymuþ! Þapkasýnda “Bozburun su ürünleri kooperatifi” yazýyordu. Abi buraya yanaþmanýzý kim söyledi dedi. Kimse söylemedi, çünkü ortalýkta kimse yoktu dedim. Buradaki birkaç beyefendi yardým ettiler, sizden kimse gelmedi diye biraz serzeniþte bulundum. Kusura bakmayýn filan dedi, ne kadar kalacaðýmýzý sordu. Ben, gece konaklayacaðýmýzý söyleyince bu þekilde (aborda olarak) ve burada olmaz ama dedi, karþýya kýçtankara alacaðým sizi dedi.

Zaten güç bela yanaþtýðýmýzdan bu fikre hiç ama hiç sýcak bakmadým, acemiyim zaten zor yanaþtýk dedim. Ben size komut veririm filan gibi bir þeyler söyledi ama tipi, duruþu beni pek tatmin etmedi. Biraz zaman ver o zaman tecrübeli birini bulayým dedim ve çocuðu yolladým.

Baðlantýlarý görebilmek için üye olmalýsýnýz. Üye Ol veya Giriþ Yap

Baðlantýlarý görebilmek için üye olmalýsýnýz. Üye Ol veya Giriþ Yap

Dilek su doldururken ben rýhtýmda etrafa bakýnýyordum. Bu sýrada arkamýza büyükçe bir katamaran aborda oldu, yanlarýna gittim biraz sohbet etmeye baþladýk. Onlar da 2-3 aile olarak bizimle ayný firmadan kiralamýþlar ama akýllý insanlar olduklarýndan () ayrýca bir profesyonel kaptanlarý da vardý. Biraz önce yaþadýðým yelken maceramý ilgiyle dinlediler. 20 knot rüzgar deyince katamaranýn kaptaný “þu anda burada, limanýn içinde esen rüzgar 20 knot” dedi. Yani denizde çok daha fazla olmasý gerektiðini ima etti. Bu da Erdem Bey’in rüzgar hýzý göstergesinin az gösterdiði konusundaki uyarýsýný destekliyordu. Onlar su doldurup fazla durmadan limandan çýktýlar, ben de Zambak’a döndüm.

Yanaþtýðýmýz yer konusunda ne yapacaðýmýza karar vermeye çalýþýrken orta yaþlý, oturaklý bir beyefendi tekneye yaklaþtý. “Merhaba, zannedersem inverterýnýz bozulmuþ, buyrun yenisini getirdim” deyince þaþkýnlýktan bayaðý bir afalladýk. Ýsmi Arif olan bu beyefendi Yelkenli Yachting firmasýnda çalýþýyormuþ ve Bozburun’a giren teknelere bakýyormuþ. Ama o gün buraya geleceðimizi kimse bilmiyordu. Muhtemelen kendi firmasýna ait olan Zambak’ý görünce Ercan Bey’le iletiþime geçmiþ ve daha önce bildirdiðim inverter problemini çözmek için yenisini getirmiþti. Ben çok teþekkür edip problemi hallettiðimizi, þu anda sorunsuz çalýþtýðýný söyledim. O da baþka bir tekneyle ilgilenmek üzere oradan ayrýldý.

Ama Arif Bey’i gözüm çok tuttuðu için uzaktan takip edip peþinden gittim, belki limanýn karþý tarafýna geçmemize yardýmcý olabilirdi. Yanýna gidip durumu anlattým, yüzünü ekþiterek neymiþ dertleri, orada niye duramýyormuþsunuz dedi. Görevlilerin yanýna tekrar gittim bu sefer de gencecik, neredeyse çocuk yaþta bir kýzcaðýz benimle muhatap oldu. Sadece büyük tekneleri aborda olarak alabiliyoruz, bazen de sahil güvenlik geliyor filan gibi þeyler söyledi. Arif Bey’in yanýna tekrar gittim, o sýrada baþka bir teknede tamirat yapýyordu, tamam bakarýz dedi. Ben de Zambak’a döndüm.
Ortalýðý toparladýk, seyirde yere düþen laptopun çalýþtýðýný görünce iyice rahatladým ve keyfim yerine geldi. Teknede hasar yoktu. Hadi dedim, biraz yürüyüþ yapalým. Hazýrlanýp tam tekneden iniyorduk ki Arif Bey arabasý ile yanýmýza yanaþtý. “Abi burada kimse sana bir þey diyemez merak etme, sahil güvenlik de bulur kendine yanaþacak bir yer, kimseye bir laf etme sen, boþ ver” dedi. Tamam deyip vedalaþtýk, gerçekten de ayrýlana kadar bir daha kimse bizi yer konusunda rahatsýz etmedi.

Bozburun’da sahil boyunca yürümeye baþladýk. Burasý Reþadiye yarýmadasýnýn karadan ulaþýlmasý nispeten zor bir konumunda olduðu için daha dokunulmamýþ bir havasý vardý. Denizde düþürdüðümüz kaptan þapkasýnýn aynýsýndan bulmak için bir iki dükkâna baktýk ama hiçbir yerde bu tip bir þapka kalmamýþtý. Dilek bir dükkândan mavi boncuklu güzel bir kolye aldý. Pansiyonlarýn, restoranlarýn önünden geçen bir güzergâhta güzel bir yürüyüþ yaptýk. Biraz yorgun olduðumdan merkezden çok da fazla uzaklaþmadýk ve döndük.

Baðlantýlarý görebilmek için üye olmalýsýnýz. Üye Ol veya Giriþ Yap

Baðlantýlarý görebilmek için üye olmalýsýnýz. Üye Ol veya Giriþ Yap

Baðlantýlarý görebilmek için üye olmalýsýnýz. Üye Ol veya Giriþ Yap

Geri dönüþ yolunda Okyanus Pastanesi isimli bir pastanenin önünden geçerken buradaki tabela ilgimi çekti: “Dergilere konu olan acýbademimizi denediniz mi?” Acýbadem’i çok sevdiðim için burada biraz soluklanalým dedik. Çay ve limonata içtik, acýbademleri de gerçekten güzeldi. Kýzýmýzý artýk iyice özlediðimizden arka masada dedesi ve anneannesi ile oturan ve pastanecinin çocuðu olan Berat isimli ufaklýðý sevdik ve biraz oynadýk.

Hava kararýnca teknemizde Dilek’in piþirdiði lezzetli Akçaabat köfte ve makarna ile güzel bir akþam yemeði yedik ve peþinden güzel bir film seyrettik. Hayli maceralý geçen günün sonunda fazla oyalanmadan güzel bir uyku çektik.

Kayýtlý

C. Ý.

Ynt: BÝR ACEMÝNÝN SEYÝR DEFTERÝ

« Yanýtla #9 : Eylül 29, 2017, 11:39:28 »

Doðan kaptaným,
Yazýnýzý ilgi ile okuyorum.

Kayýtlý

D. E.

Ynt: BÝR ACEMÝNÝN SEYÝR DEFTERÝ

« Yanýtla #10 : Eylül 29, 2017, 11:44:56 »

BOZBUBURN – ORHANÝYE SEYRÝ – MECBURÝ BÝR DÖNÜÞ (YEÞÝL ROTA)
Ertesi sabah uyandýk, biraz tembellik ettikten sonra taze ekmek almak için bakkala gittim. Tekneden inerken “limanda olmanýn da rahatlýðý baþka caným!” diye þaka yaptým Dilek’e.

Bu kýsa yürüyüþten döndüðümde Dilek, annesinin aradýðýný ve artýk dönmemiz gerekebileceðini söyledi. Nazlý hasta olmuþtu, ateþi ancak ilaç ile kontrol edilebiliyordu ve bizi sayýklýyordu. Telefonda kayýnvalidemle ben de konuþtum ve yarýn deðil de bugün dönsek iyi olabileceðini söylediðinde durumun önem arz ettiðini anladým. Zira anneannesi ve dedesi Nazlý’yla kalmayý çok istiyorlardý ve ciddi gördükleri bir þey olmasa kolayca böyle söylemezlerdi.
Biraz endiþelendik, hatta bir ara tekneyi olduðu gibi Bozburun’da býrakýp kara yoluyla Martý Marina’ya gidip arabayý almayý bile düþündüm ama zaten 10 saatlik yola 3-4 saat daha geç kalmayý çok da büyütmeden hazýrlýklara baþladýk. Ercan Beyi arayýp durumu izah ettik, doðruca Orhaniye’ye geri gelebileceðimizi, tekneyi teslim alacaðýný söyledi. Hýzlýca kahvaltýmýzý yaptýk.

Dilek bulaþýklarla, ben güverteyle uðraþýrken þiþe dibi gözlüklü çocuk yine bisikletiyle yanýmýza geldi ve “Kaptaným, ne zaman çýkacaksýnýz?”. Ýlk kez biri kaptaným diyordu bana… Resimleri görebilmek için üye olmalýsýnýz. Üye Ol veya Giriþ Yap Yarým saate dedim ve buralarda olun ki palamara yardým edin diye de ekledim. Bir de henüz kimsenin bizden para almadýðýný söyledim. Þaþýrdý. Dün konaklamanýn ne kadar olduðunu sorduðumda sanki pazarlýk yapmak için sormuþum gibi bana doðrudan “sana 55 olur” demiþti. Cebimden hemen kolayýmda olan 50 lira verip 5 lirayý ararken tamamdýr abi önemli deðil dedi ve bir fiþ verdi.

Dünün tatsýz tecrübesiyle bu sefer teknedeki her þeyi gayet saðlam bir biçimde sabitledik. Gerçi bir önceki gün (doðuþtan denizci olan) Dilek’in sabitlediði mutfak ve banyoda hiçbir þey düþmemiþti, sadece benim “sabitlediklerim” düþmüþtü. O yüzden de haklý bir azar iþitmiþtim. Bu sefer ben de denizin neler yapabileceðini görmüþ olarak iþi ciddiye aldým. Zira ayný yolu belli bir yere kadar bu sefer rüzgara karþý gidecektik. Atabol burnunu döndükten sonra (rüzgara doymamýþ olacaðým ki) belki biraz yelken açarým diye botu yukarý almadým, Kurucabük’ten beri sadakatle peþimizden geliyordu.
Ayrýlmaya hazýr olduðumuzda genç çocuk ve dün konuþtuðum kýz arkadaþý yanýmýza geldiler ve palamarlarý çözüp verdiler. Ýkisi birden tüm güçleriyle teknenin burnunu ittiler ve karadan açtýlar. Bunu yaparken de gayet eðleniyor gibilerdi, her ne kadar profesyonel görünmeseler de gayet sevimli ve güler yüzlüydüler. Ben aðýr yol verip hemen önümdeki balýkçý kayýðýndan kurtararak limanýn çýkýþýna yöneldim. Arkamýzdan el sallayan bu iki sempatik tiple vedalaþýp Bozburun’dan çýktýk.

Bir önceki akþam Vira Demir’den Bozburun’u ve Yeþilova körfezini detaylýca okumuþtum. Bu sefer yolu uzatmadan Ada boðazý geçidinden çýkmaya karar verdim. Bunun bir baþka ”teknik” avantajý bu yolla Atabol burnuna doðru giderken bir miktar daha karanýn kuytusunda kalýp kafadan esecek meltemin etkisine daha az maruz kalmaktý. Gerçi hava düne nazaran çok sakindi ve akýllýlýk edip daha meltem kuvvetlenmeden, erkenden çýkmýþtýk.
Bu yolu tercih etmemin iki sebebi daha vardý. Birincisi Sadun Boro’nun Ada Boðazý denizini öve öve bitirememesi, burayý görmeden Bozburun’u gezmenin çok eksik kalacaðýný söylemesi ikincisi de hemen bu boðazýn aðzýndaki küçük Kiseli ada’da Kýsmet’in (Sadun Boro’nun dünya turu attýðý meþhur teknesi) uzunca bir süre demirli kaldýðýný anlatmasý. Bu demir yerini de görmek istiyordum.

Yalnýz geçiþ biraz çetrefilliydi, Sadun Boro özellikle de Kiseli adanýn doðusundan boðaza girmeyi denemenin burayý “çok iyi bilmeden” denenmemesi gerektiðini söylüyordu çünkü su 1-2 metre kadar sýðdý. Nispeten daha güvenli yol adanýn altýndan dolanarak kuzey batýsýndan, daha geniþ olan yerden girmekti. Burasý da sýðdý ve tam yolu bilmiyordum ama bu mecburi dönüþ yolculuðumuzda buralara bir daha ne zaman geleceðimizi bilmeden bu riski almayý uygun gördüm.

Baðlantýlarý görebilmek için üye olmalýsýnýz. Üye Ol veya Giriþ Yap

Limandan çýktýktan sonra Yeþil adasýnýn batýsýndan geçerek Kiseli adanýn güneyine geldik ve Kýsmet’in demirlediði minik koyu gördük, fotoðraf çektim. Sonra adanýn etrafýndan dolanýp Ada boðazýna girdik. Gerçekten de su burada sýðlýklardan dolayý farklý farklý renklere bürünüyordu. O kadar güzeldi ki Dilek burayý görünce buruk bir þekilde son bir kez daha denize girelim mi dedi. Ama burada durmayý uygun bulmadýðýmdan Selimiye - Sýð limana uðrayýp orada girelim dedik ve devam ettik.

Tam boðazdan geçerken önümüzden karþýdan karþýya geçen bir balýkçý teknesi eliyle bizleri (tahminimce) daha da iskeleye gelmemiz konusunda uyardý. Gerçekten de derinlik yarým metreye kadar düþtü, iyice yol keserek biraz iskeleye kýrdým. Çok da endiþe etmeden manzaranýn tadýný çýkara çýkara boðazdan sorunsuzca geçtik ve batý - kuzey batýya, Atabol burnuna yöneldik. Rüzgar tam kafadan esmeye baþladý ve bir miktar da dalga yiyorduk ama dünkü ile mukayese edilir bir durum yoktu ortada. Dilek yine güneþlenme yerindeydi ve hiç havuzluka gelmeye tenezzül etmedi. Bu sýrada ben de teknenin bir hýz göstergesi olduðunu keþfettim(!).

Sol panelde hemen derinlik göstergesinin altýndaydý. O tarafý beynimde derinlik ile özdeþleþtirdiðimden, baþka bir þeye bakmýyordum ve ara sýra da acaba kaçla gidiyoruz, nerede yazýyor diye chartplottera filan bakýyordum. Bir önceki gün o rüzgarda maksimum kaça çýktýðýmýzý hala merak ediyorum…
Atabol boðazýna kadar rüzgara karþý 3,0 knotluk bir hýzla geldik. Buraya kadar otomatik pilottaydý ben de çoðu zaman Dilek’in yanýndaydým. Yalnýz burnu dönmeye baþlayýnca karþýmýza tam ters istikamette burnu dönen peþ peþe bir sürü yat çýktý. Bazýlarý hayli büyüktü ve hýzlý gittiklerinden bir miktar yol kesip dalgalarý üzerinden sek sek oynattýk Zambak’a. Bunlar Hisarönü körfezinden gelip Bozburun’a doðru giden yatlardý, nedense hep ayný saatte çýkmýþlar, konvoy gibi peþ peþe yanýmýzdan geçtiler.

Burunu dönüp doðuya yönelince artýk rüzgar da iskele kýç omuzluðumuza dönmüþ oldu. Biraz ana yelkeni basmaya (ve sonra indirmeye) üþendiðimden biraz da acelemiz olduðundan sadece genoayý açmaya karar verdim. Sancak tarafýndan tam olarak açtýðýmda hýzýmýz 4,0 knota çýktý. Bu þekilde yelken destekli motorla Hisarönü körfezinin güneyindeki adalarýn kuzey burunlarýný döne döne Selimiye koyuna kadar geldik. Niyetimiz Selimiye’ye girmeden Sýð limanda yarým saat kadar demirleyip son bir kez yüzmek sonra da Orhaniye’ye Martý marinaya geri dönmekti.

Sýð liman küçük bir koy ve bizden önce oraya demirlemiþ bir sürü yat vardý. Dolayýsýyla demir yeri bulmak kolay deðildi. Aralarýndan geçerek derinlik 4-5 m.ye düþene kadar kýyýya yaklaþtým. Burasý nispeten daha tenhaydý. Dilek demir atmak için baþa geçti yalnýz aceleden bir hata yaptýk ve sadece 10-12 metre civarýnda zincir saldýk. (Biraz da yakýnda çok tekne olduðu için uzun salmak istemedim ama bu da tutmama riskini arttýrýyordu.)

Vakit kaybetmeden son kez denize atladýk, birazcýk kýyýya doðru yüzünce Zambak’ýn yakýndaki baþka bir yata bayaðý yaklaþtýðýný gördüm. O yatýn kaptaný da tedirgin bir þekilde bakýyordu. Dilek tekneden biraz daha açýlmýþtý. Ben vakit kaybetmeden tekneye geri yüzdüm ve çýktým. Biraz daha mý zincir salayým veya ne yapayým diye düþünürken Dilek de tekneye yaklaþtý ne oldu dedi. Demir tarýyoruz galiba dedim, yakýndaki teknenin de kaptaný evet dedi tarýyorsunuz siz.
Gerçekten de ona göre yerimiz deðiþmiþti ve hafif meltemle koyun doðu yakasýna doðru yaklaþýyorduk. Çekinerek Dilek’e çýkmasý gerektiðini söylerken o da bana gel yüz biraz daha, daha mesafe var karaya (!) dedi. Yok dedim hadi artýk gidelim. O da geri yüzdü ve motoru çalýþtýrýp zaten tutmayan demirimizi alarak oradan çýktýk. Orhaniye’ye yönelmeden Selimiye koyuna da bir göz attýk ve çok da girmeden geri döndük.

Orhaniye’ye doðru yarým saat kadar Dilek dümene geçti, rotayý gayet güzel tutarak denizciliðini de artýk iyice tescillemiþ oldu. Orhaniye Koyu’na girdiðimizde son bir sýnavýn beni bekleyeceðini biliyordum: marinaya girme ve yanaþma!

Martý marinaya yaklaþtýðýmýzda iyice yol kestim, tam iki fenerin arasýndan girdiðimde Ercan Bey’i aradým ama bana önce depoyu doldurarak harcadýðýmýz kadar yakýt alýp pis su tankýmýzý da boþaltmamýz gerektiðini söyledi. Bu iþlemler ayný istasyonda yapýlabiliyordu ve bu istasyon da marinanýn hemen yanýndaydý. Çok içerilere girmeden tam zamanýnda geri döndüm. Tam o sýrada da marinadan Yelkenli Yachting’in baþka bir teknesi çýkmaktaydý.
Çýktýktan sonra marinayý iskeleme alarak devam ettim ve mendireðin bitiminde yakýt istasyonunu gördüm. Denize doðru yan yana iki tane rýhtýmý vardý. Arabamýzý da bu istasyonun hemen arkasýnda 5 gün önce park ettiðimiz yerde gördük. Ercan Bey telefonda saðdaki rýhtýma yanaþmamýzý söylemiþti. Yine çok aðýr yolda temkinli bir biçimde yaklaþmaya baþladým. Ýki tane görevli bizim geldiðimizi görünce zaten hemen rýhtýmýn baþýna geldiler, uzaktan acemi olduðumuzu söyledim, problem yok, ayný bu þekilde gel dediler. Kolayca sancak tarafýndan aborda oldum, tekneyi yakaladýlar ve boþa almamý söylediler. Rýhtýma iyice yanaþtýrýp baðladýlar. Kýç tarafýnda bize yardýmcý olan adam merak etme, kimse anasýnýn karnýndan bu iþi bilerek doðmadý, ben de 6 senede filan öðrendim yanaþmayý diyerek biraz moral verdi.

Tam o sýrada bizim yanaþtýðýmýz rýhtýmýn hemen diðer tarafýna biraz önce marinadan çýkarken gördüðüm Yelkenli Yachting teknesi yanaþtý. Aþaðý yukarý bizimki ile ayný boyda bir tekneydi. Ýçinde iki kiþi vardý ve üzerlerinde firmanýn t-shirtlerinden vardý. Hallerinden ve konuþmalarýndan bunlarýn firma görevlisi olduðunu ve o tekneyi seyre hazýrladýklarýný anladým. Hemen durumu anlattým ve marinaya girmek için yardým istedim. Önce kendimizin yapabileceðini, problem olmayacaðýný, içerisinin boþ ve “gayet müsait” olduðunu söyledilerse de ben ve yakýt görevlisi bey ýsrar edince tekneye gelip yanaþtýrmayý kabul ettiler.

Artýk iyice rahatlamýþtým. 19 litre kadar mazot harcamýþýz, bu miktarý alarak depoyu doldurduk. Pis su tanký da boþaldýktan sonra, yandaki tekneden gelen iki kiþi izin isteyerek Zambak’a bindi. Dümeni teslim ederken küçük bir burukluk hissi yaþamadým deðil…

Dilek’le beraber havuzluka oturduk ve Zambak’ýn bu yeni kaptanýnýn nasýl manevralar yaptýðýný dikkatle izlemeye baþladýk. Bir yandan da sorular soruyordum. Dümendeki bey elinden geldiðince açýklamaya çalýþýrken bir yandan da gayet seri bir þekilde Zambak’ý istasyondan çýkarýp marinaya soktu. Tam iki fenerin arasýndan geçerken marina görevlilerine seslendi. Marina’ya biraz hýzlý girmiþ olacak ki yavaþ olmasý konusunda ikaz ettiler. Bir bot yardýmcý olmak için pontona kadar bizi takip etti. Baþ tarafta duran görevli ve bottaki personelle beraber üç kiþi çok da kolay görünmeyen bir prosedürle Zambak’ý kýçtankara yanaþtýrdýlar. Arkadan palamarlarla, önden tonozla gayet gergin bir þekilde baðladýlar.

Teslim alma iþlemini de kendilerinin yapabileceðini söylediler. Dilek, Sýð Limanda denizden çýktýktan sonra hýzlýca duþ almýþtý ama ben henüz alamamýþtým. Uzun bir araba yolculuðuna çýkacaktýk ve gece yarýsý varacaðýmýz kesin gibiydi. Dolayýsýyla duþ almam gerektiðini söyledim. Acele etmeden istediðimiz gibi rahat rahat hazýrlanýp toparlanabileceðimizi söyleyerek tekneden indiler ve yürüyerek istasyonda býraktýklarý diðer tekneyi getirmeye gittiler. Bu sýrada biz de rahat rahat hazýrlandýk.

Gidip arabayý tekneye en yakýn noktaya kadar getirdim. Tekneyi 1,5 gün kadar erken teslim ettiðimiz için bir miktar erzak artmýþtý. Bavulumuzu, eþyalarýmýzý ve artan erzaký arabaya yerleþtirdikten sonra o esnada diðer tekneyi geri getirmiþ olan personele tekneyi kazasýz, belasýz ve eksiksiz bir biçimde teslim etmiþ olduk Resimleri görebilmek için üye olmalýsýnýz. Üye Ol veya Giriþ Yap Resimleri görebilmek için üye olmalýsýnýz. Üye Ol veya Giriþ Yap Resimleri görebilmek için üye olmalýsýnýz. Üye Ol veya Giriþ Yap Resimleri görebilmek için üye olmalýsýnýz. Üye Ol veya Giriþ Yap Resimleri görebilmek için üye olmalýsýnýz. Üye Ol veya Giriþ Yap Resimleri görebilmek için üye olmalýsýnýz. Üye Ol veya Giriþ Yap

Yelkenlerin ikisini de açarak kontrol ettiler, sýrasýyla yelken armasý, seyir sistemleri, mutfak, WC, kamaralar olmak üzere her yerine bakmaya baþladýlar. Biz de bu sýrada izin isteyerek ayný firmanýn pontonun ucuna baðlý bulunan 41 feetlik teknesinin içini gezdik. Kontroller bittiðinde hiç bir eksik bulmadýlar, benim rapor edeceðim bir þey olup olmadýðýný sordular, kýçtan takma motoru çalýþtýramadýðýmý söyledim, yanýmda hemen çalýþtýrdý ve üzerinde yazan talimatta öyle olmamasýna raðmen bir miktar gaz vermek gerektiðini söyledi. Benden farklý olarak yaptðý tek þey de buydu zaten. Sonra Kurucabük – Bozburun yelken seyrimi anlattýðýmda ikisi de heyecanýmý paylaþarak zevkle dinlediler ve 10 knot görmüþsündür belki dediler. Teknede bir hýz göstergesi olduðunu henüz keþfedememiþtim demedim tabii!

Sonra Ercan Bey de geldi, tekneden, özellikle full donanýmýndan ve genel olarak aldýðýmýz hizmetten çok memnun kaldýðýmýzý belirttim. Herkesle vedalaþtýk ve arabamýza atlayarak çocuðumuza kavuþmak üzere yola çýktýk.

Dilek de ben de bunun þimdiye kadar yaptýðýmýz en iyi tatil olduðuna hemfikiriz. Hatta Dilek, bunun tadýný aldýktan sonra artýk otelde filan kalamayacaðýný söyledi. Ýkimiz de (bu sefer çocuðumuzla beraber) bir sonraki seyrimiz için sabýrsýzlanýyoruz. Kim bilir belki ileride bizim de ufak bir teknemiz olur… Okuduðunuz için teþekkür ederim…

Doðan Erbahar
10.09.2017
Tuzla - Ýstanbul

Kayýtlý

G. Ö.

Ynt: BÝR ACEMÝNÝN SEYÝR DEFTERÝ

« Yanýtla #11 : Eylül 29, 2017, 12:26:10 »

Keyifle okudum. Bu sene bolca seyir anýsý okuyoruz. Hepsi birbirinden güzel. Teþekkürler. Resimleri görebilmek için üye olmalýsýnýz. Üye Ol veya Giriþ Yap

Kayýtlý

A. C.

Ynt: BÝR ACEMÝNÝN SEYÝR DEFTERÝ

« Yanýtla #12 : Eylül 29, 2017, 12:34:56 »

Elinize saðlýk, soluksuz okudum tümünü. Benim gibi acemiler için çok faydalý oluyor.

Kayýtlý

Z. K.

Ynt: BÝR ACEMÝNÝN SEYÝR DEFTERÝ

« Yanýtla #13 : Eylül 29, 2017, 14:51:37 »

Çok büyük bir keyifle okudum,ilerisi için güzel tecrübeler edinmiþsiniz.Tebrikler,devamý gelsin.

Kayýtlý

A. Ç.

Ynt: BÝR ACEMÝNÝN SEYÝR DEFTERÝ

« Yanýtla #14 : Eylül 29, 2017, 15:20:35 »

Kaptaným aðlattýn beni bu soðuk ve yaðýþlý havada. Harikaydý sizinle gezmiþ kadar oldum. Paylaþtýðýnýz için çok teþekkür ederim...

Kayýtlý