Hırvatistan yolları sudan

[Atilla Aytaç]

bence manos un kazığını yemeden de symi nin tadı çıkarılabiliyor.acaip kazıkçı bir adam manos.ateş korsanım hiç yaklaşma bile bence.pruvan neta rüzgarın kolayına olsun.belki biyerlerde kesişir yollarımız bellimi olur.tümay korsanım ateşle beraber gideriz diyordu ama sonradan bu konuda konuşamadık

[Mehmet Ünsalan]

Sevgili Ateş korsan'ım... Yolun açık olsun.Güzel güzel gidin, gezin, dinlenin, mutlulukla dönün. Gözümüz kulağımız KEDİ'nin notlarında olacak...Sema korsaniçe de rahat ve kolay bir yoculuk diliyor. Şahane bir seyahat temenni ediyor.

[Umut Pelit]

Ateş Abi,
KEDİ çok güzel olmuş. Bildiğin sıfırlanmış. İyi günlerde kullanın. Yolunuz açık, rüzgarınız kolayınıza, pruvanız neta olsun. Selametle

[Tümay Gören]

Beraber gideriz diyorduk ama biz geriye düştük .  Bu arada Ateş korsandan hiç haber yok . Merak içindeyiz .
İnternet alamadılar mı acaba

[Kadir Kurtbayram]

Bu ne la?

Kedi sararmış sanki...

[Mehmet Ünsalan]

Bu ne la?

Kedi sararmış sanki...

Zaten adını da  "SARMAN" olarak değiştirecekmiş...!

[Umut Pelit]

Kos marinada kebap yazdı az önce Facebook'a bilgilerinize sunarım

[Mustafa Aziz Çınar]

ateş bey.
tavernelerden, sirtakilerden başınızı kaldırın da bişiler yazın, merak ediyoruz.. hişşş...kime diyom ben?. bak huzo içiyo hala..

[Umut Pelit]

hala kalymnos ta olsa gerek statüsü değişmemiş

[Cüneyt Baygün]

Merak edenlere ;
Bir GeKo nerelerde şimdilerde?  Naxos'ta..Hadi bakalım neta pruva..
http://img297.imageshack.us/img297/7852/googleearthimage.jpg

[Ateş Erim]

14.05.2010
Sabah -bir süreliğine- son defa evimizde uyandık. Yolumuz kısa olduğu için çok ta acele etmeden, evdeki son eşyalarımızı alıp, kedimiz Öküzcanla vedalaştıktan sonra 6 aylığına evimiz olacak Kedi'ye doğru  sallana sallana yürümeye başladık. Bir de baktık ki daha önce sessiz sedasız dünya turu yapmış ve bunu sanki Büyükada'ya balık yemeğe gidip gelmişçesine tevazuyla karşılayan Türkan-Kerem ustalarımızdan Türkan, eli kolu ve en önemlisi yüreği dopdolu olarak bizi uğurlamaya gelmiş. Çok duygulandık. Yüreğimin bir tarafı "hadi mola et koltuklartı, al demiri, vira bismillah" derken, ne yalan söyliyeyim diğer tarafı da "yaw marş filan basmasa da kalsak şurada" diyordu. Ne yaman çelişki bu. Dünya turu yapmanın mental zorluğunu sanırım şimdi daha iyi anlayabiliyorum.
Her neyse, öyle ya da böyle, yol bizi bekler deyip aldık demirimizi, yüreğimiz biraz buruk çevirdik puruvamızı Adaboğazına doğru. Hava yanık, Yanmar abi mırıl mırıl mırıldanıyor altımızda. Az gittik uz gittik, Uzuuun yolculuğumuzun sonunda Simi limanına vardık. Kurallara uyacağız ya, limana girmeden Yunan bayrağının altına sarı Q flamamızı da toka ettik. Elimizde Rod Heikell'ın pilot kitabı, kulağımızda Simi için anlatılanlar, nereye yanaşsak diye hafiften şaşkın şakın bakınırken kıyıdan bir ıslık sesi geldi. Hemen sesin geldiği yere doğru seyirtip 7-8 metreye demirimizi bıraktık. Serpil'in süper manevrasıyla yerimize zıpkın gibi girdik. Kıyıda son derece güleryüzlü bir görevli "hoşgeldin" diye karşıladı bizi. Halatlarımızı aldı, oldukça iyi bir ingilizceyle "yerinizden memnunmusunuz" diye sordu, elektriğin yerini gösterdi, birşey lazım olursa ben buralardayım dedi. Teşekkür ettik. Bu arada rıhtıma aborda olmuş  Yunan gezi teknesindeki bir adam bizim Q flamasını gösterip görevliye birşeyler dedi ama adam pek iplemedi. Bir süre teknede bekledikten sonra baktık gelen giden yok, çıktık karaya. Giriş prosedürlerini yüz kere okumuş, 300 kere de muhtelif insanlardan dinlemiş olmama rağmen niyeyse önce gümrüğe gidilmesi gerektiğine karar verip sora sora gümrüğü bulduk. Görevli postaneye gitmiş, neyse 10-15 dakika sonra geldi. Dedik biz geldik komşi. Kadın önce liman polisine, sonra pasaport polisine gideceksiniz sonra bana geleceksiniz demezmi. Eh tamam bacım emrin olur deyip çıktık oradan. Simi limanı U gibi biryer. Gümrük U'nun alt yuvarlağında, liman polisi U'nun bir ucunda, pasaport polisi de diğer ucunda. Hemen kediye dönüp botu aldık, bastık liman polisine gittik. Son derece güleryüzlü 20-25 yaşlarında 2 genç polis, ben daha gak demeden, "ooo hoşgeldiniz, buyrun oturun, evraklarınızı verin hemen işinizi yapalım dediler. Ordan çıktık botla koyunkarşısına geçip pasaport polisine gittik. Orada da işimiz son derece kolay halloldu. Tekrar atladık bota gümrüğe gittik. Gümrükçü bacı da transit logumuzu doldurdu. Sonra tekrar bota atlayıp  liman polisine gittik. Transit loga giriş damgasını bastı. Gideceğiniz gün belliyse çıkışı da basayım bir daha yorulmayın dedi. Ama biz ne zaman çıkacağımız belli değil deyince tamam çıkmadan önce buraya uğramayı unutmayın deyip, iyi tatiller diledi ve Yunanistan'a resmen girmiş olduk. Bu arada  batmakta olan Yunan ekonomisini 45€ transit log için, 22.41€ limandaki bir takım vergi ivir zıvırlar için güçlendiriverdik.
Simi mimari açıdan çok güzel bir ada. Geleneksel mimari dışında neredeyse hiç yapı yok. İnsanları bize çok benzemekle birlikte kesin olan birşey varsa o da -maalesef- ticari açıdan bizden çok daha dürüstler. 10 Cent'lik birşey alsan tak diye fişini kesip veriyorlar. Onun haricinde bizden daha fazla sigara içen var. Resmi dairelerin -bizim görebildiğimiz- hepsinde sigara içiliyor. Onların kedileri de miyav diyor, hatta köpekleri de hav diyor. Gösteriş merakı onlarda da var. Kaşık kadar adada bir sürü 1000CC ve üzeri motosiklet gördüm. Hiç birisinin 5. 6. viteslerini kullanabildiklerini sanmıyorum. Köyün içinde birkaçyüz metrelik mesafelerde gidip geliyorlar. Scooter doğal yaşamın bir parçası olmuş.
Akşama doğru bizi bağlayan görevli geldi, hal hatır sorduktan sonra 5€ liman parası aldı. Tabii hemen fişini de kesti. Bi sevindik bi sevindik. Bozburunda günlük 30 TL öderken burada 10 TL ödeyince cennete mi geldik filan dedik. Amaaaa kazın ayağı öyle değilmiş meğer. Az sonra başka bi abi geldi, 8€ elektrik parasını haşırt diye aldı. Yanımızda bir İngiliz çift vardı. Onlar epey pazarlık ettiler ama nafile. 8 öroyu bayılınca hafiften keyfimiz kaçtı ama yapacak birşey yok idi.

[Ateş Erim]

15.05.2010
Sabah kalktık, kahvaltımızı yaptık, ilk iş bir telefoncuya gidip kendimize bir sim kart aldık. Bir tane de internete bağlanmak için kart aldık. Bende eskiden kalma bizim bir operatörün verdiği GSM modem vardı. Fakat ne yazık ki o modem sim kilitliymiş, bi 100€ daha bayılıp yeni bir modem aldıktan sonra internete girebilir olduk. Biraz çarşı pazar dolaştık, biraz köyü dolaştık. Akşamüzeri tekneye bir geldik ki içeride dayanılmaz bir tuvalet kokusu  biraz araştırınca işin kokusu! Çıktı tabi ortaya. Meğer pissu deposunun göstergesi bozulmuş, biz de kullandıkça dolmuş ve taşmış  Hadiii eldivenler giyildi ve her tekne reisi gibi makus kadere razı olundu
Sonra tüm farşlar, sintine kırklandı. Artık pissu depomuzun göstergesinin bozuk olduğunun farkında olarak daha dikkatli kullanıyoruz. Arada bir servis kapağını açıp kontrol ediyoruz.

[Ateş Erim]

16.05.2010
Bu gün de yolumuz kısa sayılır. Sabah kahvaltımızı yaptıktan sonra 10:20 gibi yola rahvan olduk. Hedefimiz Tilos. Yolda dalgalar gittikçe büyüdü büyüdü zaman zaman 3-4 metreyi buldu. Rüzgâr da kafadan 20 knot’ları (app.) buldu. Acık rahatsız bir seyir oldu. Allahtan Serpik kaya gibi. Gıkı çıkmıyor. Saat 18:45’de Tilos limanına girdik. Ben her zamanki gibi başa geçip demir hazırlıklarına başladım. Tam limanın ağzından girerken bir görevli girişteki “demir atılmaz” işaretini gösterip tonoz halatları olduğunu söyledi. Tonoz alıp tam bağlanıyoruz, daha “tonozu kas, koltuğu kas” vs işlemlerindeyiz, yanımızdaki yaşlı (ve huysuz) Alman ailenin adamı, teknesinden çıkıp “bu botu diğer tarafa alırmısın, tekneme pat pat diye vurursa rahatsız olurum” dedi. Ulan hayvan, dışarıyı görüyorsun, belli ki dayak yemişiz. Bi 2 dakika dur da ondan sonra bot teknene çarpıyorsa söyle. Öküz ayısı. Bir hışımla botu diğer tarafa alıp “senin için herşey yolunda mı” diye nasıl sorduysam, adam bir daha bizim tekneye ancak kaçamak bakışlarla baktı. Bir ara karısı iki tekne arasındaki usturmaçalara bakacak oldu, ben “ulan gene ne çapariz çıkaracaklar” diyerek yerimden doğrulurken kadıncağız alel acele teknesinin içine kaçtı. Liman girişini yaparken port polisin yanında bizim köy kahvelerine benzeyen bir kahvede Yunan kahvesi içtik. Çok lezzetliydi. Akşam birşeyler yeyip serildik yataklara.

[Ateş Erim]

17.05.2010
Ertesi sabah biz tam avara hazırlıkları yaparken bizim Alman pür neşe “günaydıııın” dedi. Tonozu Serpil atmıştı zaten. “gecen nasıldı” deyip, öküz ayısı daha soruyu anlamadan koltuklarımızı alıp çıktık. Hedef Nisiros.
Fazla yorucu olmayan bir seyir sonunda Nisiros’un Palon limanına bağlandık. Limanda birkaç tane tonoz halatı var, gerisi içi demir atılıyor. Biz girdiğimizde liman içinde tam sancaktan 15-17 knot rüzgar alıyorduk. Serpil dümende, ben demirde oldukça uyumlu bir manevrayla boş yerlerden birisine gene zıpkın gibi girdik. Liman oldukça büyük.. Ulu büyük Türk denizcisi Merem ustamın dediği gibi “zincirlikte duracağına denizde dursun” deyip yaklaşık 30 metre filan zincir döşedik. İyi ki de öyle yapmışız, hava bir ara 25’leri buldu. Ne olur ne olmaz diyerek baştan bir de açmaz alınca bizim Kedi tırnaklarını avına geçirmiş bir kaplan gibi yerine çakıldı. Nisiros çok şeker bir ada. Biz çok sevdik. Palon biraz merkezin dışında. Biraz Bozburun’a benziyor. Liman bedava. Sadece elektrik ve su için para alınıyor. Su muslukları kilitli fakat elektrik panoları açık. Sabah 9 civarı scooter’lı bir kız gelip kimin kablosu takılıysa ondan para alıyor. Biz varışta kablomuzu takmıştık. Ertesi sabah bir baktık herkes kablosunu çıkarıp tekneye alıyor. Ulan nooluo deyip biz de aynısını yaptık. Meğerse kızın gezme saatiymiş. Kız gidince herkes kablosunu tekrar taktı. Biz de tabii   Sahilde Captain’s Restaurant diye bir yer var. Acayip şeker ve becerikli bir kadın işletiyor. Kocası sürekli “kayıp” Port polisin ofisi kapalıydı. Kadına sorduk, hemen biryerleri arayıp görevli polisin cep telefonunun numarasını buldu, sonra kendi cebinden adamı arayıp benimle konuşturttu. Polis de bir harikaydı. Ben “şu saatte giriş yaptım, giriş işlemlerimi kim yapacak” filan diye yırtınıyorum, adam dinledi dinledi “ya bayım kasma bu kadar önemli değil” gibilerinden birşeyler deyip iyi günler diledi
Kaptanın restaurant’ında kalamar ve saganaki (kızartılmış peynir) yedik. İkisi de çok lezzetliydi.

[Ateş Erim]

18.05.2010
Simi’den aldığımız internet kartıyla internete giremez olduk. Biz 2 haftalık para yatırıp 1 haftalık aktivasyon yapmıştık. Daha 1 haftamız dolmamış olmasına rağmen 2. haftanın aktivasyonu için orada yazan numaraya sms attık ve cevap geldi. Geldi de gelen cevap Grek alfabesiyle Yunanca. Kaptanın yerindeki kadına tekrar gidip anlamını sorduk, krediniz az diyor dedi. Peki burada bunun bayisi var mı ? Var ama merkezde. Nası gideriz? Sabah bir otobüs vardı o gitti. Yol güzel yürüyebilirsiniz sadece 5 Km. Hatta gelip geçene otostop yapın kesin biri alır dedi. Hiç gözümüz yemedi doğrusu. Aynı kadının bir de motosiklet kiralama yeri varmış. Oradan yarım günlüğü 8€’ya bir scooter kiraladık. Tam giderken “burada bir de volkan var orayı da görün” dedi teyze. Merkeze gittik, pek sevimli biryer. Daracık sokaklar, tertemiz boyalı evler ve tabii turistlere yönelik bir sürü dükkan. Her neyse gitmişken tepede bir kilise var, onu da gezdik. Dönüşte volkana gittik. Kapıda 25-30 yaşlarında genç bir görevli karşıladı bizi. İnanılmaz güzel bir ingilizceyle 2 dakikada volkanın tarihçesini anlatıp adam başı 2€ alıp bilet kesti. Volkan çok enteresan. Kooocaman bir ağzı var, kenardan birkaçyüz metre aşağıdaki volkanın ağzına kadar inilebiliyor. Bütün kenarlar beyaz garip bir kaya yapısında. Fakat yürürken ayağınızı yere sert bastığınızda sanki o koca dağ titriyor gibi oluyor. Garip bir boşluğa basıyorsunuz hissi var. Volkanın ağzında dayanılmaz bir sülfür kakusu (Çürük yumurta) hakim. Yer yer sulfür dumanı çıkıyor. 5-6 yerde de çapları yarım metreyle 2 metre arası değişin delikler var. O deliklerin ortası fıkır fıkır kaynıyor. Etkileyici ve bir o kadar da ürkütücü bir görüntü. Sonra volkanın girişindeki kafede birer Yunan kahvesi içmek için biraz oturduk. Derken görevli çocuk geldi. Bizim Türk olduğumuzu öğrenince direk oturdu masaya ve ilk sorduğu soru “en güzel pastırma nerde bulunur?” ula dedik sen nerden bilion pastırmayı. Meğer anne-babası Kıbrıs doğumluymuş. Kendisi de Amerika’da NewYork’ta doğup büyümüş, sonra da bu adaya gelip volkanda biletçi olmuş. Bayağı sert bir geçiş dedik. İç çekip evet dedi. Kesin altında bir hikaye vardı ama çok deşmek istemedik.
Volkan dönüşü duş yapmak için bir otele girdik. Bahçe içinde apart odalardan oluşmuş bir otel. Epey aradıktan sonra sahibini bulabildik. Sonra konuşma şöyle devam etti:
-Biz: Biz kalmayacağız, sadece duş yapacağız olur mu?
Otelci: Haaaa siz tekneyle geldiniz anlaşılan.
-Ben içimden:  Aha buldu kekleri bakalım ne fiyat isteyecek.
-Otelci: Tabii ki olur, buyrun şu odayı kullanabilirsiniz.
-Biz: Peki kaç para vereceğiz?
-Otelci: Ne biliim yav. Siz daha iyi bilirsiniz, daha önceki yerlerde ne vermiştiniz?
-Biz: Ya bu bizim de ilk deneyimimiz.
-Otelci: ya ne biliim verin işte 2-3€ bişey. Uygun mu ?
-Biz: Olma mııııı. Şıkıdım şıkıdım.
Bu iş Türkiyede olsa, maalesef oda fiyatının en az yarısını hatta belki de tamamını isterlerdi kesin. Bunu da “farklılıklarımız” hanesine üzülerek kaydettik.