Kaptan denize düştü!!!

[Yavuz Dogan]

11 Mayıs 2008 Atlantik Okyanusu

İkinci kaptanın anlatımıyla:

3. günümüzde sabah hava güzel, yelkenleri sonuna kadar açıyoruz. Bende deniz tutmasının etkisiyle havuzlukta ordan oraya sürünerek ve sürekli yatar pozisyonumu fazla değiştirmeden devam ediyorum. Zaman zaman içtiğim bulantı hapları uyku getirmekten başka bir işe yaramıyor. Bir yandan bir an önce yelkenle ilgili bir şeyler öğrenmeliyim ve kaptanın yükünü biraz olsun hafifletmeliyim hisleri var. Yola çıkarken annemin telefonda söylediği ‘Sakın denize düşmeyin haaa!’ lafı beni iyice paranoyak yapıyor, şom ağızlı demek istemiyorum ama bu kadın ne zaman böyle boş bir laf etse kısa zamanda gerçekleşir. En korktuğum şey birimizin denize düşmesi. Bunun için bulantımın el verdiği ölçüde bu konuda neler yapılmalı okuyup öğrenmeye çalışıyorum. Amatör Denizcilik el kitabındaki denize adam düştü manevralarını ezberledim neredeyse, ama lafta, aslında yelkenle nasıl durulur kısmını bir türlü kafamda oturtamıyorum. En çok aklımda kalanlar: varsa GPS’in MOB düğmesine basmak bir de düşen kişiyi gözden kaybetmemek.

Durum böyleyken, motorun nasıl çalıştırılacağını öğreniyorum kaptandan. Vanaları seyirde kapalı tuttuğumuz için önce aşağıya inip su vanasını açmak, sonra anahtarı ‘on’ yapmak gerekiyor. Havuzluktaki 2 düğmeden de ön ısıtma(20’ye kadar say) ardından start’a basınca çalıştığını öğrendim. Vitesler ise benim gibi araba sürme özürlü biri için bile yeterince basit: İleri, boş, geri. Üç gün için fena değil öğrendiklerim, genova sarmalı, kaptan açıp kapatırken görmüştüm, kolay. Ana yelken klasik(her işlem için direğe gitmek gerekiyor) olduğu için oldukça zor, onu öğrenmek için acele etmiyorum.
Kaptan bütün işlere koştıruyor, ben ancak can yoldaşı oluyorum. Bu arada güvenlik önlemi olarak can yeleği giymesini, emniyet halatsız bir teknede gezinmemesini söylüyorum, ama kendim diyor, kendim duyuyorum. Kaptan ‘biz Türküz, bize bir şey olmaz yaaa’ mantığıyla, havanın sıcak oluşunu da bahane edip can yeleği takmıyor. Kadınları dinlemeyen erkeklerin başına neler geldiğine kısa bir süre sonra hep beraber şahit oluyoruz!
Öğleden sonra hava yeniden sertleşmeye başlıyor. Rüzgarı  batı kuzey batıdan (iskele kıç omuzluktan) alıyoruz,  yani iskele kontradayız. Teknenin kıçı sürekli güçlü rüzgar ve dalga yüzünden sağa sola savrulunca otopilot (dümen pilotu) zorlanıyor, garip gacırtılar çıkarıyor. Bizim kaptan o günkü tecrübesiyle tekneyi biraz daha doğuya, yani rüzgarın önüne çevirmeye karar veriyor, ama bumbanın açısını değiştirmeden Bu da istenmeyen kontrolsuz bir kavançaya sebep oluyor, ‘eyvah!’demesiyle bumba iskele tarafına geçmeye çalışırken tak diye kalıyor olduğu yerde. İstenmeyen kavança olmasını engellemek için daha önce bumbaya taktığımız preventer bumbayı engelleyince yelkenin alt kısmında minik bir yırtık oluşuyor, kaptan saçlarını yoluyor. Can havliyle kasaraya zıplayıp preventeri söküyor. Yelkende hasar tespiti yaparken olanlar oluyor! Direğin dibinde sancak tarafında tam eğilmiş yelkene bakarken, zaten rüzgara çok dar açıyla ilerlerken, otopilotun tekneyi hafifçe iskeleye kaçırmasıyla bumba tekrar sancağa doğru yüklenince, kasara üstündeki kaptanı göğsünden ittirip denize fırlatıyor (Bu olay sırasında tekne zaten sancak tarafa yatıyor, kaptana tutunacak bir yer ve ayakta duracak açı kalmıyor, her şey yarım saniye içinde anam bile diyemeden olup bitiyor!) Bir kabusun gerçek olması gibi bir şey! İlk saniyede inanamıyorsun en çok korktuğun şeyin olmasına. Eyvaaaaah ne yapacağım ben şimdi???!! İnanın o anda insan bildiği her şeyi unutuyor, en yakınımdaki can simidini atmayı bile akıl edemiyorum. Gerçekten insanın beyni duruyor. Şaşkınlıktan ve panikten ilk aklıma gelen MOB düğmesine basmak, genova iskotasını da boşluyorum, sanki tekneyi durdurabilecekmişim gibi. Tekne otopilotta, kaptan yüzüyor, o birkaç kulaç atana kadar hızla uzaklaşıyoruz. Arkadan çektiğimiz dingi bu noktada devreye giriyor, ben panik halinde bir öne bir arkaya bakarken kaptan dingiye tutunuyor. Derin bir oh çekiyorum ama o da ne! Dingi elinden kaçıp gitmiş, biz 5 knotla uzaklaşıyoruz, adam kaldı geride! Eyvah, işte şimdi bittim ben, Allah’ım yardım et! Hemen aklıma motoru çalıştırmak geliyor, tek bildiğim o, koşarak aşağıya inip vanayı ve anahtarı çeviriyorum. Hızla yukarı çıkıp, 20ye kadar inanılmaz bir hızla sayıp, starta basıyorum. Oh şükür çalıştı! Azcık sakinleşiyorum, bir yandan da gözüm sürekli üzerinde, kaybetmemem lazım, ama aksilikten üzerinde tam da okyanus mavisi tişört, sadece bir kafa görüyorum kocaman dalgaların arasında. Otopilotu devreden çıkarmam lazım, standby düğmesine basıyorum aceleyle (bu arada sürekli uzaklaşıyoruz) keşke dikkat etseydim nasıl devreden çıktığına, ama öğrenmemiştim. Dümene takılı otopilot kilitleme kolunu çekiştirerek kurtarıyorum, kopsa da umrumda değil o anda. Tekneyi kaptanın olduğu noktaya döndürmeye çalışıyorum, bu işlerle uğraşırken insan yön duygusunu da yitiriyor, arada bir saniye GPS’e göz atıyorum bip bipleyip duruyor, bir de kırmızı adam işareti mi ne, herhalde MOB alarmı. Saniyeler içinde yüzlerce şey düşünüyorum, bu arada adrenalinle ne deniz tutması kalıyor ne bir şey. Adamı gözden kaçırmamam lazım, yelken ne olmuş, bumba nerde fazla önemsemeden 180 derece dönmeyi başarıyorum, o kafayı hala orda batıp çıkarken görmek biraz rahatlatıyor. Kaptanı köpek balıklarına  olmadan kurtarabilirim inşallah!
Batıp çıkan kafaya odaklanarak, bulunduğu yere doğru motora yol veriyorum, gaz kolunu sonuna kadar bastırıyorum.  Tek umudum yanına yaklaştığımda dingiye tutunabilmesi, iyice yaklaşınca vitesi boşa alıyorum, ama gaz kesmeyi unutmuşum. Motorun durdurma kolunu çekiyorum ama hiç oralı değil, neyse boştayız fazla uzağa gitmiyoruz nasıl olsa,  o arada bana bağırıyor,  uğultudan ‘yelek’ lafını anlıyorum sadece, elime geçen yüzer minderi fırlatıyorum ama minder rüzgarda frizbi gibi uçup gidiyor. Neyse ki kaptan dinginin halatını yakalıyor, dingiyi elinden kaçırmıyor.
Dinginin ipini can havliyle çekip zor da olsa tekneye yanaştırmayı başarıyorum. Bir yandan da ‘Bu motor nasıl durduruluyor??!’ diye  bağırıyorum, artık kurtuldu sayılır ya, derdim motoru durdurmak:) , hiç tekneye çıkmasına filan yardım edecek halim kalmıyor, kendi başına tırmanıp çıkıyor. Bacakları yara bere içinde, suya düşünce üzerindeki eşofman sıyrılıp çıkmış, dingiye çıkmaya çalışırken kekamozlar jilet gibi kesmiş her tarafını, ama kimin umrunda, hayatta olması bir mucize. Sevinçle birbirimize sarılıyoruz.

Bir de kaptanın ağzından dinleyelim:
Birden  sudayım, tabii suya düşünce önce bir batma olayı var, su yüzüne çıkana kadar geçen birkaç saniye ve hızla uzaklaşan teknenin görüntüsü(Boyası da bayağı parlaktı haa) Eşofman ayak bileklerime kadar sıyrılmıştı. Bu sabah denize düşmesin diye tişörtümün yakasına uzunca bir iple bağladığım gözlüğüm, gözümden fırlamış ayaklarıma dolanıyordu. Kaybedecek zaman yoktu, dingi önümden geçip gitmek üzereydi, birkaç kulaç atarak dinginin halatını yakaladım(dingi 60-70metre arkamızdaydı). Şimdi sırtım tekneye doğru, yüzüm dingiye doğru. Tekne o hızla giderken, başımdan aşağıya şelale gibi su dökülüyor, nefes almak başlı başına bir iş. Bir an önce dingiye varmak istediğim için halata tutunarak ilerliyorum. Eşofmandan kurtuldum, ayaklarım serbest hareket ediyor ama koca bir balığın gelipte güneş görmeyen yerlerimi ısırması düşüncesi ile dingiye baş tarafından tırmanmaya çalışıyorum(büyük hata!) Dingi sanki bol yağlanmış Kırkpınar güreşçisi gibi ellerimden kayıp gidiyor. İşte şimdi ayvayı yedik. Meğerse 5 knot ne kadar hızlıymış yaaa..
Tekne çabucak uzaklaşıyor. Sesimi duyurabileceğimi zannedip sürekli bağırıyorum. Birkaç dakika sonra boşuna bağırdığımı fark edip enerjimi saklamaya karar veriyorum. Ama koca balık sürekli aklımda
Bilmem herkese olur mu ama, zaman zaman nerede nasıl öleceğimi düşündüğüm olmuştur, ama böyle bir senaryo hiç aklıma gelmemişti. Beni sevenlerin başıma gelip Fatiha okuyacakları bir mezarım bile olmayacaktı. Şehadet getirmedim desem yalan olur. Numaralı gözlüğüm ayaklarıma dokundukça ‘iyi ki gözlüğüm düşüp gitmedi’ diyor, bir yandan da gitme ihtimalim olan yerde bir daha gözlüğe ihtiyacım olmayacağını düşünüyordum. Böyle karmaşık duygular içinde su üstünde kalmaya gayret ederken, birden bizim tekne döndü, iskele tarafını gördüm, ön yelken iskotası salındığın koca bir bayrak gibi dalgalanıyordu, ama ana yelken sonuna kadar açıktı. Tekne öyle bir bayılıyordu ki en altını görebiliyordum. Bir süre sonra tekne tam bana doğru döndü ve hızla bulunduğum yöne doğru gelmeye başladı. Yaklaştıkça, teknenin altında kalıp ezilme korkusu başladı. Allah’tan ikinci kaptan benim tam yerimi tespit edince rotasını ona göre ayarladı ve bana daha tehlikesiz (ama süratli) bir biçimde yaklaştı. Teknenin dalgayla her şahlanmasında salmanın büyük bir bölümünü rahatça görüyordum. İkinci kaptan yanımdan geçerken bana yüzen bir minder fırlattı fakat rüzgarın tesiriyle havalanıp aksi istikamette uçup gitti. Zaten bu sefer dingiyi yakalarsam kesinlikle bırakmayacaktım, bir önceki tecrübem sayesinde baştan değil kıçtan tırmanacaktım. Dingiye ulaştığımda tekne yavaşlamıştı, bacaklarımda bir sürü kesikler oluşmasına rağmen dingiye tırmandım. Emniyette olmanın verdiği rahatlıkla dingiye tırmandığım pozisyonu bozmadan kalakaldım(yüzüm dinginin tabanına yapışık, güneş görmeyen yerler açık seçik güneş görür şekilde)
------
Tüm macerayı merak edenler için: http://syumitim.blogspot.com

[Eyüp Oğan]

İçim daraldı vallahi.
Şöyle bir arkama yaslanıp ohhh şükür diyeyim.
Öyle çok iri iri laflar etmeye gerek yok...

Çok geçmiş olsun...

[İclal Elgün Sarp]

Aman allahım! Nefesimi tutarak okudum.

Çok büyük geçmiş olsun..

[Emre Özgen]

pööff yaa sıkıntı yaptım çok geçmiş olsun valla yaaa.

[Erdem Çakır]

Hayallerimi okuyorum sanki.

Okyanusda geçen ilk gecenin, bu yolculuğun hayalini kurar,sürekli başıma neler gelebileceğini düşünür dururdum.Şimdi okuyorum.

Seyahatnamenizi okudukça daha çok heyecanlanıyor,daha bir hevesleniyorum.Ayrıca sevgili eşinizle birlikte yazmanız benim gibi eşiyle bu yolculuğa çıkmaya niyetli diğer tüm korsanlar için bulunmaz nimet bence.ilk bölümü yazdığınızda evde iki gün boyunca kritiğini yapmıştık.İkinci bölümün kritiği aşağıdaki şekilde emimin bir kaç hafta kadar sürer.

Erdem: Düşen ben olsaydım,sen ilk ne yapardın ?
Aydan: Kafanı kırardım

E: Onu kurtardıktan sonra yaparsın. Hadi biraz ciddiyet.
A: Eminiyet kemerini takmayan,can yeleksiz gezen sensin,fırçayı ben yiyorum.

E: Vayyyy. Tamam diziyi seyredelim yarın konuşuruz.
A: Ne oldu bozuldun..

Geçmiş olsun demek için daha erkenmi yoksa ?

Sevgiler...

[Orhan Barut]

Mürettebatını düşüreni duymuştuk hep. Kendini düşüren kaptanı ilk duyuyoruz. Şaka gibi...

[Mehmet Erem]

Büyük geçmiş olsun...
Ciddi sorun, büyük korku. Helal olsun bir seferde almışsınız...
Kanımca denizde bir denizcinin,-bu örnekte değil ama-hele de yalnız gezen bir yelkencinin başına gelebilecek en kötü tecrübe...

[Atıf Kırımlı]

Geçmiş olsun. İnşallah son kötü tecrübeniz olur bu.
İkinci kaptana tebrikler, çok soğukkanlı ve becerikli davranmış.

[Serpil Yavaş]

Kadınları dinlemeyen erkeklerin başına neler geldiğine kısa bir süre sonra hep beraber şahit oluyoruz!

Bence burası önemli. 

[Yavuz Dogan]

Teşekkürler, gerçekten de en kötü tecrübemiz buydu, bu olay hayata bakışımızı değiştirdi, sonraki günlerde yediğimiz fırtınalar filan bile gözümüze daha az kötü göründü, bir de bizi çok korkutan Akdeniz'de burun buruna geldiğimiz balinanın peşimizden bizi takip etmesi olayı var , ilerleyen günlerde onu da yazacağız inşallah.

[Ahmet Gökhan Tosun]

ya içim titredi ourken allah kimsenin başına vermesin kendin dussen ayrı bır dert baskası dusse ayrı bır dert ama muthiş bir adrenalin herkez için

[Ahsen Yüksek]

Büyük geçmiş olsun
ne varsa su ikini kaptanlarda var

[Özden Oğul]

Her ikisinin de bugün sağlıklı olduğunu bildiğimiz halde okurken gerildik valla.

[Umut Pelit]

"Kaptan ‘biz Türküz, bize bir şey olmaz yaaa’ mantığıyla "kaptanın niye düştüğünü bu cümle açıklıyor zaten...

[Mustafa Aziz Çınar]

çok geçmiş olsun.. demekki neymiş; denizde  kurallara mutlak uyum şartmış..